Raport rzecznik praw: młodzi we Francji doświadczają kumulacji dyskryminacji

Urząd Rzecznika Praw (Défenseure des droits) we Francji opublikował w czwartek, 26 lutego 2026 roku, raport alarmujący o wszechobecnej i skumulowanej dyskryminacji, z jaką na co dzień mierzą się młodzi imigranci oraz osoby pochodzenia imigranckiego. Dokument, oparty m.in. na badaniach Instytutu Młodzieży i Edukacji Powszechnej, wskazuje, że około jednej czwartej osób z tych grup doświadczyło w ciągu ostatnich pięciu lat dyskryminacji związanej z kolorem skóry, pochodzeniem lub narodowością. Rzecznik Claire Hédon podkreśliła wagę problemu, argumentując, że „gdy dyskryminujemy, godzimy w naszą spójność społeczną” i wezwała, by temat ten stał się „priorytetem politycznym”. Raport szczegółowo opisuje, w jak wielu dziedzinach życia młodzi napotykają bariery. W obszarze edukacji nierówności często są „nieświadome” i mają charakter „systemowy”, co przejawia się m.in. brakiem mieszaniny społecznej w niektórych szkołach czy stereotypowym podejściem nauczycieli, ilustrowanym w raporcie przykładem dziewczynki, której powierzono lekturę książki o niewolnictwie, ponieważ „oczywiście” znała ten temat. Kolejnym krytycznym obszarem jest rynek pracy. Ostatni barometr dotyczący postrzegania dyskryminacji w zatrudnieniu, opublikowany w grudniu 2025 roku, pokazuje drastyczne różnice. Aż 41% młodych osób postrzeganych jako czarni, Arabowie lub Maghrebijczycy deklarowało dyskryminację podczas poszukiwania pracy, a 33% w trakcie kariery zawodowej. Dla porównania, wśród młodych postrzeganych jako biali odsetki te wynoszą odpowiednio 18% i 27%. 41% — Młodych postrzeganych jako czarni, Arabowie lub Maghrebijczycy deklaruje dyskryminację przy szukaniu pracy Problemy nie kończą się na szkole i pracy. Raport wskazuje również na trudności w dostępie do mieszkań. Młodzi skarżą się na odrzucanie ich wniosków przez właścicieli, którzy postrzegają ich jako obcokrajowców lub mieszkańców tzw. dzielnic priorytetowych. Innym powszechnym utrudnieniem jest żądanie przez właścicieli kaucji, co stanowi dodatkową barierę finansową dla osób o skromniejszych dochodach. Kumulacja tych doświadczeń – w edukacji, na rynku pracy, na rynku mieszkaniowym, a także podczas policyjnych kontroli – tworzy efekt „podwójnej‑potrójnej‑poczwórnej‑kary‑społecznej” i utrudnia integrację. Raport stanowi więc nie tylko diagnozę, ale również wyraźne wezwanie do podjęcia konkretnych, systemowych działań przez francuskie władze, które miałyby przeciwdziałać tym zjawiskom i wzmacniać równość szans dla wszystkich obywateli, bez względu na ich pochodzenie.