Las pełen skarbów: ruszył sezon na zrzuty poroża łosi i jeleni

Z nadejściem lutego pasjonaci leśnych wędrówek wyruszają na poszukiwania zrzutów. Proces ten dotyczy głównie jeleni, łosi oraz saren, których samce co roku pozbywają się kostnych struktur wyrastających z kości czołowej. W środowisku leśników i zbieraczy obiekty te określa się mianem tyk, wieńców, łopat lub rosoch. Choć poszukiwania traktowane są często jako hobby, dla części osób stanowią istotne źródło dodatkowego dochodu. Ceny w punktach skupu zależą od wagi, wieku oraz jakości znalezionego okazu, a wyjątkowo dorodne egzemplarze uważa się za prawdziwe rarytasy. Tradycja zbieractwa poroża w Europie Środkowej sięga wieków, kiedy to trofea te służyły nie tylko do dekoracji siedzib magnackich, ale również jako surowiec do wytwarzania narzędzi, rękojeści noży oraz medykamentów w dawnej medycynie ludowej. Warto podkreślić, że sezon na poroże podlega ścisłym regulacjom prawnym i etycznym. Leśnicy przestrzegają przed płoszeniem zwierzyny w celu wymuszenia zrzutu, co jest surowo wzbronione. Poszukiwacze powinni poruszać się wyłącznie po terenach dozwolonych, omijając ostoje zwierzyny, parki narodowe oraz rezerwaty przyrody. Znalezione poroże staje się własnością znalazcy, pod warunkiem, że zostało odnalezione na terenie lasów gospodarczych. W przypadku odnalezienia poroża wraz z fragmentem czaszki (tak zwany padły zwierz), należy niezwłocznie poinformować najbliższe nadleśnictwo lub straż leśną, gdyż takie znalezisko prawnie należy do Skarbu Państwa. luty-marzec — to szczytowy okres zrzucania poroża przez jelenie Eksperci z Nadleśnictwa Jabłonna zaznaczają, że przyroda rządzi się własnymi cyklami i regeneracją. Podczas gdy stare poroże trafia do rąk zbieraczy, na głowach zwierząt już wiosną zaczynają wyrastać nowe formy, pokryte delikatnym scypułem. Znalezienie „leśnego złota” wymaga cierpliwości, dobrej znajomości ścieżek zwierząt oraz szacunku dla naturalnego ekosystemu, który zimą pozostaje szczególnie wrażliwy na ingerencję człowieka.