Pierwszy Ramadan po rozejmie w Gazie: żałoba i trudności w cieniu zniszczeń

Muzułmanie w Strefie Gazy rozpoczynają święty miesiąc Ramadan w cieniu ciągłych wyzwań, cztery miesiące po wejściu w życie kruchego, pośredniczonego przez Stany Zjednoczone rozejmu. Choć intensywne walki ustały, życie dalekie jest od normalności. Przerażenie powraca wraz z kolejnymi izraelskimi atakami powietrznymi, które w pierwszych dniach święta pozbawiły życia co najmniej dwóch Palestyńczyków. Jeden z nalotów miał miejsce w obozie dla uchodźców Dżabalii na północy, drugi – w rejonie Qizan an-Najjar na południu. Łączna liczba ofiar śmiertelnych ataków izraelskich od czasu wejścia w życie rozejmu wzrosła do 614 osób, a liczba rannych przekracza 1640. Życie codzienne wciąż naznaczone jest skutkami ponad dwuletniego konfliktu. Mieszkańcy, jak Nisreen Nassar z Gazy, muszą piec chleb na improwizowanych piecach, używając drewna i resztek plastiku jako opału. Wielu wciąż mieszka w tymczasowych schronieniach lub wynajętych pokojach, jak autorka wspomnień, Majdoleen Abu Assi, która została przesiedlona z Gazy do Al-Zawayda. Reema z Chan Junus, która straciła syna podczas wojny, podsumowuje powszechne uczucia: „Es difícil celebrar algo con todo lo que hemos perdido” (Trudno jest coś świętować, mając świadomość wszystkiego, co straciliśmy.) — Reema. Atmosferę tę potęgują wszechobecne ruiny i zniszczona infrastruktura. Strefa Gazy, wąski pas nadmorskiego terytorium o powierzchni 365 km², od 2007 roku znajduje się pod kontrolą ruchu Hamasu. Od tego czasu jest przedmiotem izraelskiej blokady lądowej, morskiej i powietrznej. Konflikt izraelsko-palestyński, którego korzenie sięgają początków XX wieku i powstania państwa Izrael w 1948 roku, regularnie eskaluje w Strefie Gazy, prowadząc do kolejnych wojen w latach 2008-2009, 2012, 2014, 2021 i ostatniej, długotrwałej konfrontacji w latach 2023-2025.Mimo tego cierpienia i trudności, społeczność znajduje oparcie w solidarności i wierze. Ramadan, tradycyjnie czas duchowej odnowy, rodziny i wspólnych posiłków, przybiera w tym roku inną formę. Jak opisuje Abu Assi, jest to czas, w którym „nasze dłonie łączą się w solidarności, która wznosi się ponad głód”, a symbol nadziei stanowi pojedyncza zapalona świeca. Amerykańskie wysiłki dyplomatyczne kontynuowane są za prezydentury Donalda Trumpa, który zwołał pierwsze spotkanie swojej Rady ds. Pokoju. Jednak dla rodzin w Gazie pokój pozostaje pojęciem abstrakcyjnym, gdyż każdego dnia zmagają się z brakiem bezpieczeństwa, żywności i stabilności.Media opisują sytuację jako humanitarną katastrofę i bezpośredni skutek działań wojennych Izraela, podkreślając odpowiedzialność stronnego mediatora (USA) i ciągłe łamanie rozejmu. | Perspektywa pomija lub bagatelizuje kontekst bezpieczeństwa Izraela, ataki rakietowe Hamasu oraz fakt, że rozejm był negocjowany i teoretycznie obowiązujący.