Ramadan 2026: Międzywyznaniowa solidarność we Włoszech oraz tradycje dobroczynne w Egipcie

Tegoroczny ramadan rozpoczął się 18 lutego 2026 roku i potrwa trzydzieści dni. W miastach takich jak Monfalcone na północy Włoch, obchody stały się symbolem dialogu międzyreligijnego. Ze względu na brak odpowiedniego miejsca do wspólnej modlitwy, archidiecezja Gorizia odpowiedziała na apel społeczności islamskiej. Kapłani monsignor Paolo Zuttion oraz don Flavio Zanetti udostępnili wiernym obiekty takie jak Stalle Rosse w Staranzano oraz oratorium San Michele. To bezprecedensowy gest wsparcia w regionie, gdzie kwestie miejsc kultu budziły wcześniej kontrowersje polityczne. W szerszym kontekście ramadan w Europie staje się istotnym czynnikiem gospodarczym. Obserwuje się dynamiczny wzrost sektora halal w dużych sieciach handlowych. Tradycyjne dania spożywane podczas iftaru znajdują coraz szersze grono odbiorców, co skłania supermarkety do wprowadzania dedykowanych promocji. Zmiany te odzwierciedlają przeobrażenia demograficzne i kulturowe współczesnych Włoch, gdzie społeczność muzułmańska staje się coraz bardziej widocznym elementem struktury społecznej i konsumenckiej. Tradycja postu w islamie sięga VII wieku i jest jednym z pięciu filarów wiary, obok wyznania wiary, modlitwy, jałmużny oraz pielgrzymki do Mekki.Z kolei w Egipcie obchody mają wymiar publicznej dobroczynności. Na ulicach Kairu rozstawiono liczne „stoły miłosierdzia”, zdobione tradycyjnymi tkaninami i oświetlone charakterystycznymi lampionami. Bogatsi obywatele fundują tam posiłki dla potrzebujących, co pozwala setkom osób na wspólne przeżywanie momentu przerwania postu. Ta wielowiekowa tradycja łączy wymiar religijny z silnym poczuciem solidarności społecznej, niezależnie od statusu materialnego biesiadników. „Aby poznać naród, usiądź przy jego stole.” — Tradycja arabska1.8 mld — muzułmanów na całym świecie obchodzi ramadan Podkreśla humanistyczny wymiar udostępnienia kościołów muzułmanom i promuje wielokulturowość jako wzbogacenie społeczeństwa. | Akcentuje aspekty rynkowe ramadanu oraz zaznacza obawy o tożsamość lokalną w kontekście braku własnych meczetów przez imigrantów.