UE zakazuje nazw „stek” i „filet” dla roślinnych produktów, ale oszczędza burgery

Negocjacje między Parlamentem Europejskim a Radą Unii Europejskiej zakończyły się wypracowaniem porozumienia w sprawie tak zwanego „meat sounding”, czyli praktyki nadawania produktom roślinnym nazw kojarzonych z wyrobami mięsnymi. Głównym celem nowych przepisów jest ochrona konsumentów przed ewentualnym wprowadzeniem w błąd oraz zabezpieczenie interesów rolników i producentów tradycyjnej żywności. Zgodnie z przyjętym kompromisem, producenci żywności roślinnej nie będą mogli używać nazw sugerujących konkretne cięcia mięsa lub specyficzne wyroby mięsne o ugruntowanej tradycji kulinarnej. Zakaz obejmie terminy takie jak „stek wegetariański”, „filet z kurczaka roślinnego”, „sznycel” czy „żeberka z tofu”. Łącznie na czarną listę trafiło ponad 30 określeń, które odtąd będą zarezerwowane wyłącznie dla produktów pochodzenia zwierzęcego. Największe kontrowersje wzbudziły jednak terminy najbardziej upowszechnione w handlu, czyli „burger” i „kiełbasa” lub „parówka”. W tym przypadku unijni decydenci postawili na liberalne podejście, uznając, że konsumenci doskonale rozumieją znaczenie frazy „veggie burger” i nie mylą go z kotletem wołowym. Decyzja ta została przyjęta z ulgą przez organizacje promujące dietę roślinną, które ostrzegały, że całkowity zakaz takich nazw mógłby zahamować rozwój innowacyjnego sektora zrównoważonej żywności. Z kolei przedstawiciele lobby mięsnego punktują, że pozostawienie tych nazw to połowiczny sukces, który nadal dopuszcza pewien stopień niejasności na sklepowych półkach. Spór o nazewnictwo produktów alternatywnych sięga 2017 roku, kiedy to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że nazwy takie jak „mleko” czy „masło” mogą być używane wyłącznie dla produktów pochodzenia zwierzęcego, co zmusiło producentów napojów owsianych do zmiany etykiet na „napoje”. Warto zauważyć, że unijne rozporządzenie pozostawia państwom członkowskim pewną swobodę w implementacji szczegółowych wytycznych, jednak ramy ogólne mają być jednolite dla całego wspólnego rynku. Nowe przepisy wymuszą na wielu firmach rebranding najpopularniejszych produktów, co wiąże się z kosztami operacyjnymi i marketingowymi. Przeciwnicy regulacji ironizują, że Unia zajmuje się „problemami pierwszego świata”, podczas gdy sektor spożywczy boryka się z wysoką inflacją i zakłóceniami w łańcuchach dostaw. Niemniej jednak, kompromis kończy wieloletnią niepewność prawną, wyznaczając jasną granicę między tym, co jest uznawane za opisową nazwę handlową, a co za chronione dziedzictwo branży mięsnej. „C'est une étape importante vers la transparence du marché alimentaire, protégeant l'identité de nos produits agricoles.” (To ważny krok w kierunku przejrzystości rynku żywnościowego, który chroni tożsamość naszych produktów rolnych.) — Janusz Wojciechowski

Perspektywy mediów: Podkreśla prawo konsumentów do wyboru i fakt, że nikt nie myli burgra z roślin z mięsem, krytykując lobby mięsne za biurokrację. Akcentuje ochronę tradycyjnego rolnictwa i zapobieganie nieuczciwej konkurencji ze strony korporacji produkujących ultra-przetworzone zamienniki.