7 marca: Kościół katolicki wspomina święte męczennice Perpetuę i Felicytę

Kościół katolicki obchodzi 7 marca liturgiczne wspomnienie świętych męczennic Perpetuy i Felicyty, które według tradycji zginęły w Kartaginie 7 marca 203 roku. Ich historia jest jednym z najwcześniejszych i najbardziej poruszających świadectw wczesnochrześcijańskiego męczeństwa, szczególnie ze względu na fakt, że główna część narracji „Dziennika męczeństwa” została spisana przez samą Perpetuę. Tekst ten, znany jako „Passio Perpetuae et Felicitatis”, jest nie tylko dokumentem historycznym, ale także wyjątkowym przykładem literatury chrześcijańskiej z perspektywy kobiecej. Prześladowania chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim miały charakter sporadyczny i lokalny aż do edyktu Decjusza z 250 roku, który wprowadził systematyczne prześladowania w całym imperium. Wcześniejsze represje, jak te za Septymiusza Sewera (193-211), często wynikały z lokalnych zarządzeń lub odmowy uczestnictwa w kulcie cesarskim, który był wyrazem lojalności wobec państwa. Perpetua, dwudziestodwuletnia mężatka pochodząca ze szlacheckiej rodziny, oraz Felicyta, jej niewolnica będąca w zaawansowanej ciąży, zostały aresztowane wraz z innymi katechumenami. Podczas procesu przed prokonsulem Hilarianem odmówiły złożenia ofiary rzymskim bogom i cesarzowi, co było warunkiem uwolnienia. Perpetua, pomimo próśb ojca, który odwiedzał ją w więzieniu, nie wyrzekła się wiary. Felicyta, obawiając się, że z powodu ciąży nie zostanie dopuszczona do męczeństwa (prawo zabraniało egzekucji ciężarnych kobiet), urodziła w celi dziewczynkę, którą adoptowała chrześcijańska rodzina. W wigilię egzekucji dołączył do nich Saturus, ich katechista. „Firmior esto in fide et noli te contristari” (Stań się silna w wierze i nie drżyj przed cierpieniem) — Święta Perpetua Męczeństwo odbyło się w amfiteatrze w Kartaginie podczas igrzysk z okazji urodzin syna cesarskiego, Gety. Kobiety zostały wystawione na atak dzikiej krowy, co było celowym upokorzeniem, gdyż zwierzę to kojarzono z kobiecością. Po tym, jak zwierzęta ich nie dobiły, wszystkie ofiary zostały ścięte mieczem. Tradycja głosi, że Perpetua sama pomogła katowi przyłożyć miecz do swojej szyi. Kult świętych Perpetuy i Felicyty rozprzestrzenił się szybko, a ich imiona zostały wpisane do kanonu rzymskiego już w starożytności, co świadczy o ich wyjątkowym autorytecie w Kościele powszechnym. Są one czczone jako patronki matek, wdów oraz kobiet w ciąży, a ich wspomnienie jest obchodzone zarówno w Kościele katolickim, jak i prawosławnym.