Burza polityczna we Francji po wypowiedziach Jean-Luca Mélenchona o Jeffreyu Epsteinie

Francuska scena polityczna została zdominowana przez kontrowersje wokół lidera skrajnie lewicowej partii Francja Niepokorna (LFI), Jean-Luca Mélenchona. Podczas wystąpienia w Lyonie polityk odniósł się do postaci Jeffreya Epsteina, amerykańskiego przestępcy seksualnego, sugerując specyficzną wymowę jego nazwiska, która zdaniem krytyków ma na celu podkreślenie jego żydowskiego pochodzenia. Wypowiedź ta natychmiast wywołała ostre reakcje nie tylko ze strony obozu rządzącego, ale także dotychczasowych partnerów Mélenchona z Nowego Frontu Ludowego. Przedstawiciele Partii Socjalistycznej oraz Ekologów otwarcie mówią o „moralnym samobójstwie” i „spirali nienawiści”, w którą wpada lider LFI. Sytuacja jest szczególnie napięta ze względu na zbliżające się wybory samorządowe, w których jedność lewicy stoi pod znakiem zapytania. Rzeczniczka rządu Maud Bregeon oskarżyła LFI o uczynienie z antysemityzmu strategii wyborczej i wezwała do „rozwiązania partii przy urnach”. Z kolei prefekt policji Laurent Nuñez określił słowa Mélenchona jako „podłe”. Sam Mélenchon broni się, twierdząc, że reakcja na jego słowa jest „konsternująca”, a on jedynie wskazywał na sposób, w jaki sam Epstein wymawiał swoje nazwisko. Jednak komentatorzy wskazują, że to kolejny z serii incydentów, które budują wizerunek LFI jako ugrupowania flirtującego z teoriami spiskowymi. Atmosferę dodatkowo podgrzewają akty wandalizmu, takie jak naniesienie gróźb śmierci na biuro poselskie ekologicznej mer Strasburga, Jeanne Barseghian, co jest interpretowane jako wynik brutalizacji debaty publicznej. Od czasów afery Dreyfusa pod koniec XIX wieku, kwestie antysemityzmu we francuskiej polityce budzą ogromne emocje i są traktowane jako fundamentalne zagrożenie dla republikańskich wartości. Francja posiada największą społeczność żydowską w Europie Zachodniej, co czyni każdą niejednoznaczną wypowiedź polityczną w tym temacie przedmiotem rygorystycznej analizy publicznej. Wydarzenia w Lyonie zbiegły się w czasie z kontrowersjami wokół śmierci Quentina Deranque, która stała się paliwem dla narracji Zjednoczenia Narodowego. Prawicowa opozycja zręcznie wykorzystuje błędy Mélenchona, by przedstawić całą lewicę jako formację niebezpieczną i antyrepublikańską. Nawet media tradycyjnie przychylne lewicy, jak Mediapart, piszą o „faulu o jeden raz za dużo”. W efekcie Jean-Luc Mélenchon staje się dla swoich partnerów politycznych „wygodnym straszakiem”, który utrudnia budowanie wspólnego frontu przeciwko skrajnej prawicy. Analizy wskazują, że obecna polaryzacja i ostra retoryka lidera LFI mogą doprowadzić do trwałej izolacji jego ugrupowania na francuskiej scenie politycznej. „Vous direz Epstine... C'est incroyable qu'une telle remarque suscite une telle tempête.” — Jean-Luc Mélenchon Kryzys ten uwidacznia głęboki kryzys przywództwa po lewej stronie. Dominique de Villepin, były premier, wyraził ubolewanie nad „poświęceniem lewicy lewicy” na ołtarzu nieodpowiedzialności politycznej jednego człowieka. Wewnątrz partii socjalistycznej narasta ruch na rzecz całkowitego odcięcia się od wpływów Mélenchona, co może zwiastować przemodelowanie układu sił przed wyborami prezydenckimi. Tymczasem debata o wymowie nazwiska amerykańskiego przestępcy stała się we Francji symbolem znacznie głębszego sporu o granice wolności słowa, definicję współczesnego antysemityzmu oraz przyszłość demokracji parlamentarnej, w której dialog zastępowany jest przez obustronne inwektywy i oskarżenia o zdradę stanu.