Wout van Aert wygrywa Paris-Roubaix i przerywa serię sukcesów Tadeja Pogacara

Wout van Aert zwyciężył w niedzielę, 12 kwietnia, w 123. edycji wyścigu Paris-Roubaix. Belg reprezentujący barwy Visma-Lease a Bike pokonał Tadeja Pogacara po sprincie na welodromie, co zapewniło mu drugi triumf w monumencie w karierze. Decydujący atak nastąpił około 100 metrów przed końcem trasy. Obaj zawodnicy oderwali się od stawki 54 kilometry przed metą i do samego końca toczyli pojedynek, którego nie zdołali rozstrzygnąć na odcinkach brukowanych. Jasper Stuyven z Soudal Quick-Step dojechał jako trzeci, tracąc do czołowej dwójki 13 sekund. Mathieu van der Poel, triumfator trzech poprzednich edycji, był czwarty po problemach technicznych w trakcie wyścigu. Pogacar bez historycznego rekordu pięciu monumentówPogacar przystąpił do rywalizacji z szansą na zostanie pierwszym kolarzem w historii, który wygrałby wszystkie pięć monumentów w ciągu 12 miesięcy. Słoweniec zwyciężył w Il Lombardia i Liège w 2025 roku oraz w Mediolan-San Remo i Ronde van Vlaanderen w 2026 roku. Wygrana w Roubaix uczyniłaby go czwartym zawodnikiem w historii – obok Eddy'ego Merckxa, Rogera De Vlaemincka i Rika Van Looya – z kompletem zwycięstw w tych klasykach. Ostatecznie Pogacar drugi rok z rzędu zajął w Roubaix drugie miejsce. Na jego wynik wpłynęły m.in. trzy wymiany roweru oraz przebita opona 115 kilometrów przed metą. „„Kiedy jechałem z Woutem, nie czułem już świeżości w nogach. Zerwanie go na bruku było misją niemożliwą. Liczyłem jeszcze na sprint, ale nogi miałem jak z waty. On wygrywał na Polach Elizejskich, trudno go pokonać”.” — Tadej Pogacar via Der TagesspiegelParis-Roubaix, nazywany „Piekłem Północy” oraz „Królową Klasyków”, liczy 258,3 km długości na trasie z Compiègne do Roubaix. Zawodnicy pokonują trudne sektory brukowe, w tym legendarny lasek Arenberg. Wyścig odbywa się od 1896 roku i uchodzi za jeden z najbardziej wymagających fizycznie. Van Aert pierwszy monument wygrał w 2020 roku (Mediolan-San Remo). Edycja 2018 zapisała się w historii śmiercią Michaela Goolaertsa, który doznał zatrzymania akcji serca podczas jazdy. Porażka Van der Poela po awariach w lasku ArenbergMathieu van der Poel liczył na czwarte z rzędu zwycięstwo w Paris-Roubaix, jednak sektor Trouée d'Arenberg pozbawił go tych nadziei. Holender przebił oponę, a sytuację pogorszył fakt, że rower zapasowy kolegi z zespołu, Jaspera Philipsena, miał pedały niekompatybilne z butami Van der Poela. Kolejne przebicie opony 92 kilometry przed metą spowodowało, że lider Alpecin-Premier Tech tracił do czołówki ponad dwie minuty. Mimo pościgu i zniwelowania straty do 30 sekund na 40 kilometrów przed końcem, Holender nie zdołał dogonić liderów. Wyścig ukończył na czwartym miejscu, 15 sekund za Van Aertem, w grupie pościgowej m.in. ze Stefanem Bisseggerem (ósma lokata).54 (kilometry) — dystans pokonany wspólnie przez Van Aerta i Pogacara przed metąVan Aert dedykuje zwycięstwo tragicznie zmarłemu koledzeZwycięstwo miało dla Van Aerta wymiar osobisty – zadedykował je Michaelowi Goolaertsowi, byłemu koledze z zespołu, który zmarł w trakcie edycji 2018. 31-letni Belg podkreślił, że triumf w Roubaix był jego celem od debiutu sprzed ośmiu lat. Wygrana ta jest uznawana za największy sukces w jego karierze. Van Aert również zmagał się z awarią sprzętu 70 kilometrów przed finiszem i przez 10 kilometrów gonił grupę, zanim przeprowadził decydujący atak. „„To zwycięstwo znaczy dla mnie wszystko. Dążyłem do tego od 2018 roku, kiedy startowałem tu po raz pierwszy. Osiem lat temu straciłem w tym wyścigu kolegę, Michaela Goolaertsa. Od tamtej pory moim celem było wygrać tutaj i wskazać palcem niebo. To zwycięstwo jest dla Michaela i jego rodziny”.” — Wout van Aert via Der TagesspiegelVisma-Lease a Bike, UAE Team Emirates, Soudal Quick-Step, Alpecin-Premier Tech