Setki tysięcy na ulicach USA w trzeciej edycji protestów „No Kings”

Setki tysięcy osób wyszły w sobotę, 28 marca 2026 roku, na ulice w Stanach Zjednoczonych i w dziesiątkach miast na świecie w ramach trzeciej ogólnokrajowej edycji protestów „No Kings” przeciw administracji prezydenta Donalda Trumpa. Organizatorzy, w tym Our Revolution oraz Indivisible, podali, że zaplanowano ponad 3 300 wydarzeń we wszystkich 50 stanach, od Kotzebue na Alasce po Portoryko, a dodatkowo odbyły się 39 manifestacje poza USA, m.in. w Paryżu, Amsterdamie, Rzymie, Londynie i Porto. Uczestnicy wskazywali jako główne powody wyjścia na ulice trwającą wojnę w Iranie, federalne działania egzekwujące prawo imigracyjne, gwałtowny wzrost cen benzyny oraz rosnące koszty życia. Organizatorzy przedstawiali ten dzień jako „największy dzień protestu w historii USA”, zakładając ponad 9 milionów uczestników – to poziom odnoszony do około 7 milionów osób, które według organizatorów wzięły udział w październikowej edycji z 2025 roku.

Demonstracja w Twin Cities nawiązała do dwóch zabitych protestujących Bliźniacze miasta Minneapolis i St. Paul były jednym z głównych punktów sobotnich demonstracji. Na placu przed Kapitolem stanowym w St. Paul zebrały się tysiące osób, by upamiętnić Renee Good i Alexa Prettiego, dwoje protestujących zabitych przez federalnych agentów podczas miesięcy operacji imigracyjnych w regionie. Marsz w stronę Kapitolu odbywał się w uporządkowanych grupach w wietrzny, zimny dzień. Uczestnicy nieśli flagi Minnesoty i Stanów Zjednoczonych, skandowali i śpiewali. W Waszyngtonie tysiące osób przeszły przez most nad rzeką Potomak z Arlington w Wirginii, wypełniając Pomnik Lincolna i National Mall – miejsce historycznych demonstracji na rzecz praw obywatelskich – transparentami i kukłami wymierzonymi w Trumpa, wiceprezydenta JD Vance’a i innych przedstawicieli administracji. W Nowym Jorku marsz rozciągał się od okolic Central Parku do Times Square. Protestujący nieśli transparenty z hasłami: „Impeachment teraz!”, „Uratujcie Kongres, brońcie konstytucji, głosujcie na Demokratów” oraz „Zlikwidować policję antyimigracyjną teraz!”. W Little Rock w stanie Arkansas ponad 2 000 osób przeszło przez rzekę Arkansas, a w Portland w Oregonie setki ludzi zablokowały skrzyżowania. W San Diego w Kalifornii zdjęcia z powietrza pokazały gęsty tłum zalewający miejskie ulice. W Montclair w New Jersey kilka tysięcy osób zebrało się w Brookdale Park na przemówienia, pieśni protestacyjne i skandowanie haseł. Przez cały czas panowała spokojna atmosfera, a obecność policji była niewielka. „Żaden kraj nie może rządzić bez zgody ludzi. Sytuacja nie jest normalna. Nie jest w porządku.” — Marc McCaughey via Deutsche Welle „Nigdy nie myślałam, że w moim wieku będę musiała wyjść na ulicę, by protestować przeciw faszyzmowi. To już nie jest nasza Ameryka.” — Ellen via Observador

Wojna w Iranie i ceny paliw kierują protesty na tereny republikańskie Wojna w Iranie, która rozpoczęła się 28 lutego 2026 roku, dominowała nad demonstracjami. Organizatorzy i uczestnicy wskazywali ten konflikt jako czynnik globalnego kryzysu energetycznego, zaburzeń łańcuchów dostaw żywności i spadków na giełdach, jak podał „New York Times”. Joseph Geevarghese, dyrektor wykonawczy Our Revolution, powiedział, że ruch rozszerza się na stany rządzone przez Republikanów i na społeczności wiejskie, w miarę narastania sprzeciwu wobec decyzji Trumpa o rozpoczęciu wojny z Iranem. „Trump nie tylko rządzi jak autokrata, ale też buduje system, w którym wojna, władza korporacyjna i korupcja polityczna są ze sobą głęboko splecione.” — Joseph Geevarghese via Financial Times News W Montclair emeryt James Barnes nazwał wojnę „idiotyczną” i powiedział, że nie widać żadnego planu, odnosząc się do ataku na Shajerej Tayyebeh Girls School w Minab, w którym – według Iranu – zginęło 175 osób. Opublikowany we wtorek sondaż Reuters/Ipsos wykazał, że poparcie dla Trumpa spadło do 36 procent, najniższego poziomu od jego powrotu do Białego Domu, a tylko 35 procent respondentów popierało amerykańskie ataki na Iran. Analitycy wskazywali wojnę, rosnące ceny benzyny, zmienność na giełdzie i zaostrzenie polityki imigracyjnej jako zagrożenia dla Partii Republikańskiej przed listopadowymi wyborami połówkowymi. 36 (procent) — Poparcie dla Trumpa, najniższe od powrotu do urzędu Ruch protestu No Kings — najważniejsze daty

Biały Dom odrzuca demonstracje jako „sieci finansowania lewicy” Biały Dom odrzucił protesty. Rzeczniczka Abigail Jackson określiła je jako efekt „sieci finansowania lewicy” bez większego realnego poparcia społecznego. National Republican Congressional Committee również ostro skrytykował demonstracje. Sojusznicy Trumpa przedstawiali ruch jako inicjatywę „antyamerykańską”. Protesty odbywały się na tle częściowego shutdownu rządu, wynikającego z impasu w Kongresie wokół finansowania działań imigracyjnych Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego. Doprowadziło to do wielogodzinnych kolejek przy kontroli bezpieczeństwa na lotniskach, bo wielu niewynagradzanych pracowników ochrony przestało przychodzić do pracy. Trump ogłosił w czwartek, że wypłaci tym pracownikom wynagrodzenie z alternatywnego źródła finansowania. Własna strona ruchu przedstawiała protesty w ostrych słowach: „Trump chce rządzić nami jak tyran. Ale to jest Ameryka i władza należy do ludzi – nie do aspirujących królów ani ich miliarderów-zauszników.” Międzynarodowe akcje solidarnościowe rozszerzyły zasięg ruchu na Porto, gdzie około 200 mieszkańców USA zebrało się przed ratuszem w ramach akcji pod hasłem „No Tyrants! (No Kings!)”. Zorganizowała ją Indivisible Porto, opisana jako społeczność amerykańskich wolontariuszy działających na rzecz ochrony i promowania demokracji. Ruch „No Kings” powstał w 2025 roku po powrocie Donalda Trumpa do Białego Domu na drugą kadencję w styczniu 2025 roku. Pierwsza edycja protestu odbyła się w czerwcu 2025 roku, w terminie zbieżnym z paradą wojskową zaplanowaną przez Trumpa w Waszyngtonie z okazji 250. rocznicy Armii Stanów Zjednoczonych, przypadającej również na jego 79. urodziny. Druga fala nastąpiła w październiku 2025 roku, a organizatorzy podawali wtedy około 7 milionów uczestników. Ruch opiera się na szerokiej koalicji organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym Our Revolution – organizacji wywodzącej się z kampanii prezydenckiej Berniego Sandersa z 2016 roku – oraz Indivisible, ogólnokrajowej sieci oddolnej.