Twórcy „Macareny” oburzeni wykorzystaniem utworu w nagraniu z ataków USA na Iran

Członkowie legendarnego hiszpańskiego duetu Los del Río, Antonio Romero Monge oraz Rafael Ruiz Perdigones, publicznie skrytykowali administrację prezydenta Donalda Trumpa za bezprawne ich zdaniem i etycznie niewłaściwe wykorzystanie utworu „Macarena”. Piosenka, która od dekad uchodzi za symbol zabawy i optymizmu, stała się podkładem dźwiękowym do propagandowego filmu prezentującego skuteczność amerykańskich nalotów na terytorium Iranu. Artyści nie kryją rozczarowania faktem, że ich dzieło zostało zestawione z przemocą. Utwór „Macarena”, wydany pierwotnie w 1993 roku, stał się globalnym fenomenem kulturowym po remiksie Bayside Boys w 1995 roku, spędzając 14 tygodni na szczycie listy Billboard Hot 100. Antonio Romero Monge w emocjonalnych wypowiedziach dla hiszpańskich mediów zaznaczył, że intencją twórców było „rozweselanie życia”, a nie celebrowanie niszczenia go. Duet z Sewilli odciął się od politycznego i militarnego kontekstu, w jakim postawiono ich najsłynniejszą kompozycję. Sprawa wywołała szerokie echa w Hiszpanii, gdzie Los del Río cieszą się statusem ikon kultury popularnej. Eksperci wskazują, że incydent ten wpisuje się w dłuższą serię konfliktów między sztabem Trumpa a muzykami sprzeciwiającymi się używaniu ich twórczości podczas wieców i w materiałach promocyjnych. „La hice para alegrarle la vida al mundo, no para matarla” (Stworzyłem ją, by rozweselać życie światu, a nie by je odbierać.) — Antonio Romero Sytuacja jest o tyle kontrowersyjna, że dotyczy drażliwego tematu operacji zbrojnych na Bliskim Wschodzie. Biały Dom nie odniósł się jeszcze oficjalnie do zarzutów muzyków, jednak materiał wideo wzbudził już liczne dyskusje na temat granic estetyzacji wojny w mediach społecznościowych. Artyści rozważają podjęcie kroków prawnych w celu ochrony integralności swojego utworu, podkreślając, że piosenka o charakterze tanecznym nigdy nie powinna służyć jako tło dla operacji wojskowych.

Perspektywy mediów: Media podkreślają pacyfistyczne intencje artystów i niestosowność łączenia rozrywki z obrazami wojennymi. Część komentatorów może postrzegać to jako kolejny element kampanii wizerunkowej opartej na sile militarnej USA.