Kim Jong Un do Koreanek: Słabe fizycznie, ale o woli z żelaza

Przywódca Korei Północnej Kim Jong Un wygłosił nietypowe przemówienie z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet, w którym połączył tradycyjne pochwały z uwagami na temat wyglądu i kondycji fizycznej Koreanek. Skierował on swoje słowa do obywatelek kraju, podkreślając ich kluczową rolę w budowie socjalistycznego państwa. W Korei Północnej Międzynarodowy Dzień Kobiet jest świętem państwowym, wykorzystywanym przez aparat propagandowy do wzmacniania lojalności wobec dynastii Kimów oraz promowania tradycyjnego modelu rodziny opartego na poświęceniu dla narodu. W swoim wystąpieniu północnokoreański przywódca użył sformułowań, które odbiegają od standardowej retoryki dyplomatycznej. Opisał on kobiety jako istoty słabe fizycznie, lecz posiadające niezwykłą siłę ducha, niezbędną do przetrwania trudów codziennego życia w izolowanym państwie. Słowa te mają na celu mobilizację społeczną w obliczu trudności gospodarczych kraju, wskazując na wyższość hartu ducha nad ograniczeniami cielesnymi. Szczególną uwagę przykuły fragmenty dotyczące starzenia się i urody obywatelek. KRLD od lat promuje wizerunek kobiety oddanej pracy i domowi, co znalazło odzwierciedlenie w słowach o „zwyczajnych twarzach”. Kim Jong Un zadeklarował, że oznaki starzenia się na twarzach kobiet nie są powodem do wstydu, lecz dowodem ich patriotyzmu i nieustannego trudu na rzecz kraju. Jak podaje Digi24, przywódca ogłosił: „Ridurile lor sunt mărturia efortului neobosit și a dăruirii pentru binele patriei noastre și a generațiilor viitoare” (Ich zmarszczki są świadectwem niestrudzonego wysiłku i poświęcenia dla dobra naszej ojczyzny oraz przyszłych pokoleń) — Kim Jong Un. W ten sposób dyktator nadał procesom starzenia wymiar ideologiczny, czyniąc z nich symbol lojalności politycznej. Analiza wystąpienia wskazuje na próbę legitymizacji trudnych warunków bytowych, z jakimi mierzą się mieszkańcy. Poprzez gloryfikację zmęczenia i fizycznej słabości, propaganda stara się przekuć niedobory materialne w cnoty moralne, sugerując, że uroda zewnętrzna ustępuje miejsca wartościom wyższym. Retoryka przemówienia Kima: Kondycja fizyczna: Brak wzmianki → Określenie jako słabe fizycznie; Wygląd zewnętrzny: Idealizacja socrealistyczna → Akceptacja zmarszczek jako dowodu pracy; Rola społeczna: Pracownica fabryczna → Ostoja woli z żelaza Wystąpienie to wpisuje się w szerszą strategię, w której każda grupa demograficzna otrzymuje specyficzne zadania ideologiczne, a estetyka zostaje całkowicie podporządkowana celom politycznym partii, promując wizerunek kobiety jako filaru przetrwania narodu.