Trump odkłada wizytę w Pekinie, a wojna z Iranem zmienia priorytety USA

Prezydent Donald Trump odłożył planowaną wizytę w Pekinie, ponieważ trwająca wojna z Iranem opóźniła dyplomatyczny reset w relacjach z Chinami – podał Reuters. Informacja pojawiła się przy okazji jego udziału 18 marca 2026 roku w ceremonii poświęconej amerykańskim żołnierzom, którzy zginęli na Bliskim Wschodzie. Konflikt, który rozpoczął się 28 lutego 2026 roku, nadal zmienia priorytety polityki zagranicznej USA i obciąża krajowe poparcie dla działań administracji. Reuters informował 17 marca, że Trump powiedział, iż Stany Zjednoczone mogą zakończyć operację przeciwko Iranowi w „najbliższej przyszłości”. Wojna doprowadziła zarazem do wzrostu cen benzyny w USA i spotyka się z niską akceptacją amerykańskiej opinii publicznej. Według wyników wyszukiwania w sieci Trump zaostrzył też retorykę wobec relacji medialnych na temat konfliktu, kierując pod adresem krytyków zarzuty zdrady.

UE naciska na bezpieczeństwo w Ormuz, gdy dyplomacja przyspiesza Cieśnina Ormuz stała się jednym z głównych tematów dyplomatycznych. Wysoka przedstawiciel UE do spraw zagranicznych Kaja Kallas rozmawiała z irańskim ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchim i stwierdziła, że bezpieczeństwo cieśniny jest dla Unii Europejskiej priorytetem – podała ANSA. Rozmowa była jednym z najbardziej bezpośrednich kanałów europejskiego kontaktu dyplomatycznego z Teheranem od początku konfliktu. Reuters podał osobno, że Trump zwrócił się do około siedmiu państw o przystąpienie do koalicji, która miałaby patrolować Cieśninę Ormuz, jednak reakcje tych krajów były ostrożne. Niemiecki minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt z CSU, zasiadający w gabinecie kanclerza Friedricha Merza, powiedział w rozmowie ze Stern, że wyobraża sobie misję mającą zapewnić bezpieczeństwo żeglugi po zakończeniu wojny z Iranem. Perspektywa wielonarodowej operacji morskiej pokazuje szerszy wysiłek międzynarodowy, którego celem jest niedopuszczenie do trwałego zakłócenia globalnych przepływów energii przez cieśninę.

Amerykańskie uderzenia objęły wyspę Kharg, a trwa analiza opcji wobec uranu Amerykańska armia prowadziła w czasie konfliktu uderzenia na irańską infrastrukturę. Według dziennika weryfikacyjnego obejmowały one także operacje opisywane jako niszczące cele wojskowe na wyspie Kharg. Równolegle eksperci analizują amerykańskie warianty zabezpieczenia irańskich zasobów uranu. Süddeutsche Zeitung podała, że analitycy widzą kilka możliwych ścieżek działania dostępnych dla Waszyngtonu. Kwestia irańskiego materiału jądrowego stała się osobnym problemem strategicznym obok konwencjonalnej kampanii wojskowej. Reuters informował również, że zabiegi Trumpa na rzecz bezpieczeństwa w Ormuz wystawiają na próbę pacyfistyczne ograniczenia japońskiej konstytucji, ponieważ Tokio rozważa odpowiedź na amerykańskie prośby o udział w koalicji. Japońskie ramy prawne, które ograniczają użycie siły zbrojnej poza granicami kraju, utrudniają jakikolwiek formalny wkład w misję patrolowania Ormuz.

Irański reżim pokazuje zarazem słabość i zdolność do odbudowy Amerykańsko-izraelska kampania wojskowa przeciwko Iranowi, określana jako Operation Epic Fury, rozpoczęła się 28 lutego 2026 roku. W pierwszych uderzeniach zginął Ali Khamenei, wieloletni Najwyższy Przywódca Iranu. Według bieżących ustaleń jego syn Mojtaba Khamenei został mianowany Najwyższym Przywódcą 9 marca 2026 roku. Konflikt wywołał porównania z wcześniejszymi amerykańskimi operacjami wojskowymi na Bliskim Wschodzie, które zakłócały światowe rynki energii i prowadziły do przedłużonej niestabilności w regionie. Analiza opublikowana przez Adnkronos opisała to, co określono mianem paradoksu wojny Trumpa: irański reżim jednocześnie wykazuje oznaki wewnętrznej fragmentacji i ponownej konsolidacji pod presją zewnętrzną. Mianowanie Mojtaby Khameneiego na Najwyższego Przywódcę po śmierci jego ojca Alego Khameneiego w uderzeniach z 28 lutego nie rozstrzygnęło pytań o wewnętrzną spójność systemu. Europejskie działania dyplomatyczne, które Corriere della Sera opisał jako poruszanie się w trudnym impasie, pokazują obawy, że ani szybkie zakończenie militarne, ani wynegocjowane porozumienie nie wydają się bliskie. Odłożenie podróży do Pekinu przez Trumpa sygnalizuje, że konflikt z Iranem pochłonął zasoby dyplomatyczne, które administracja chciała przeznaczyć na szerszy geopolityczny reset w relacjach z Chinami. Połączenie rosnących kosztów paliwa, niskiego poparcia krajowego i nierozstrzygniętych pytań o irański materiał jądrowy sprawia, że administracja zmaga się równocześnie z kilkoma presjami, a publicznie nie potwierdzono żadnego jasnego terminu wyjścia z tej sytuacji.