Wojna w Iranie destabilizuje rynki energii i grozi powrotem wysokiej inflacji

Wybuch otwartego konfliktu w Iranie doprowadził do paraliżu cieśniny Ormuz, najważniejszego punktu na mapie transportu surowców energetycznych świata. Zablokowanie tej arterii, przez którą przepływa znacząca część światowego wydobycia ropy i kataru skroplonego gazu ziemnego LNG, wywołało natychmiastową reakcję rynków. Inwestorzy obawiają się powtórki szoku energetycznego z 2022 roku, co znajduje odzwierciedlenie w drastycznym wzroście stawek frachtowych. Koszt wynajmu supertankowców osiąga historyczne maksima, co bezpośrednio przekłada się na ceny paliw na stacjach w Hiszpanii, Włoszech i Niemczech. Cieśnina Ormuz, łącząca Zatokę Perską z Morzem Arabskim, ma w najwęższym punkcie zaledwie 33 kilometry. W przeszłości wielokrotnie stawała się teatrem działań wojennych, w tym podczas tzw. wojny tankowców w latach 80. XX wieku, co wymuszało interwencje flot międzynarodowych.Sytuacja gospodarcza w Europie staje się coraz bardziej napięta przez powracające widmo inflacji. Najnowsze raporty wskazują, że choć europejskie magazyny gazu są obecnie zapełnione, długotrwała blokada dostaw z Bliskiego Wschodu może naruszyć bezpieczeństwo energetyczne przed kolejnym sezonem grzewczym. Przedstawiciele przemysłu w Niemczech i Hiszpanii ostrzegają devant problemami z produkcją nawozów oraz zakłóceniami w łańcuchach dostaw towarów masowych i tekstyliów. Niektóre rządy, w tym hiszpański, zadeklarowały gotowość do uruchomienia pomocy fiskalnej, jeśli kryzys energetyczny będzie się pogłębiał. Tymczasem rynki azjatyckie, silnie uzależnione od irańskiej ropy, notują głębokie spadki na giełdach w Tokio i Seulu. 120 tys. $ — wynosi dzienny koszt czarteru supertankowca Eksperci zwracają uwagę na specyficzną asymetrię wzrostów: gaz ziemny drożeje szybciej niż ropa, co wynika z ograniczonej elastyczności floty metanowców. Wiele państw deklaruje posiadanie rezerw strategicznych pozwalających na przetrwanie od dwóch do trzech tygodni całkowitego odcięcia, jednak scenariusze długoterminowe pozostają wysoce niepewne. Chiny, jako główny odbiorca surowców z regionu, stają przed poważnym dylematem dyplomatycznym i ekonomicznym, starając się zbalansować swoje interesy strategiczne z potrzebą stabilności dostaw energii.