Sanremo 2026: Eros Ramazzotti i Alicia Keys zachwycają mimo awarii technicznej

Trzeci wieczór 76. edycji Festiwalu w Sanremo potwierdził, że impreza ta pozostaje nieprzewidywalnym widowiskiem, w którym tradycja miesza się z nowoczesnością i nieoczekiwanymi incydentami. Głównym wydarzeniem był powrót na scenę Teatru Ariston Erosa Ramazzottiego, który świętował 40-lecie swojego triumfu utworem „Adesso tu”. Towarzyszyła mu amerykańska gwiazda Alicia Keys, jednak ich wspólny występ rozpoczął się od poważnej awarii technicznej. Problemy z nagłośnieniem zmusiły dyrektora artystycznego, Carlo Contiego, do zarządzenia nagłej przerwy reklamowej. Po interwencji techników artyści brawurowo wykonali utwór „Empire State of Mind”, co publiczność nagrodziła entuzjastycznym aplauzem. Festiwal Piosenki Włoskiej w Sanremo narodził się w 1951 roku jako sposób na ożywienie gospodarcze i kulturalne regionu po II wojnie światowej, stając się z czasem pierwowzorem dla Konkursu Piosenki Eurowizji.Wyniki głosowania telewidzów oraz jury radiowego wyłoniły czołową piątkę wieczoru, w której bezapelacyjnym liderem okazał się Sal Da Vinci. Jego emocjonalna interpretacja, zakończona łzami artysty, wywołała ogromne poruszenie. Tuż za nim uplasowała się Arisa, która nie tylko zachwyciła wokalem, ale również aktywnie zbierała punkty w popularnej zabawie FantaSanremo, oferując prowadzącemu środki uspokajające. Kolejne miejsca zajęli Sayf, Luchè oraz Serena Brancale. Nie obyło się bez krytyki – wielu recenzentów wskazywało na zbyt długi czas trwania transmisji oraz niską jakość niektórych występów, w tym powrót Belén Rodriguez, której zarzucono śpiewanie z playbacku. 40 lat — minęło od wielkiego zwycięstwa Erosa RamazzottiegoWieczór obfitował w incydenty o charakterze lifestylowym, które szybko stały się hitami internetu. Laura Pausini, widząc dyskomfort topmodelki Iriny Shayk w wysokich szpilkach, zaoferowała jej gumowe klapki, co odebrano jako sympatyczny gest dystansu do festiwalowego przepychu. Z kolei Elettra Lamborghini wywołała dyskusję, ogłaszając ucieczkę na noc do Monte Carlo, by uniknąć hałaśliwych imprez towarzyszących konkursowi. W sferze satyrycznej triumfy święcił Vincenzo De Lucia, parodiujący jedną z najbardziej wpływowych postaci włoskich mediów, Marię De Filippi, odczytując ironiczne listy skierowane do obecnych i byłych prowadzących festiwal. Teatr Ariston, w którym od 1977 roku odbywa się festiwal, jest budynkiem prywatnym, a jego nazwa pochodzi z greki i oznacza „najlepszy” lub „najszlachetniejszy”.

Perspektywy mediów: Liberalne media skupiły się na profesjonalizmie artystów w obliczu awarii i na nowoczesnych, odważnych lookach wieczoru. Konserwatywni komentatorzy krytykowali błędy techniczne RAI oraz nadmierną obecność influencerów i elementów komediowych kosztem samej muzyki.