Rosyjska architektka Anastasia Kuczerowa prowadziła Ukrainę podczas otwarcia igrzysk

Podczas uroczystej ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 na stadionie San Siro w Mediolanie doszło do wydarzenia o głębokim znaczeniu symbolicznym. Anastasia Kuczerowa, Rosjanka od 14 lat mieszkająca i pracująca we Włoszech, wystąpiła w roli wolontariuszki niosącej tabliczkę z nazwą reprezentacji Ukrainy. Kobieta była jedną z 92 osób prowadzących narodowe delegacje, a jej ubiór – obszerna srebrna kurtka z kapturem oraz ciemne okulary – zapewniał jej pełną anonimowość podczas transmisji na żywo. Dopiero po dziesięciu dniach od wydarzenia Kuczerowa zdecydowała się ujawnić swoją tożsamość za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz w wywiadach dla agencji Associated Press i dziennika La Stampa. Kuczerowa opisała swój czyn jako akt oporu przeciwko polityce Kremla oraz wyraz solidarności z narodem ukraińskim. W trakcie marszu przez stadion, mimo zasłoniętej twarzy, nie kryła wzruszenia i łez. Wyznała, że sportowcy z Ukrainy początkowo nie wiedzieli o jej pochodzeniu, jednak później, słysząc jej akcent, rozmawiali z nią po rosyjsku, co dla architektki stało się dowodem na bliskość obu narodów mimo trwającej agresji zbrojnej. Decyzja o ujawnieniu nazwiska wiąże się jednak z obawami o bezpieczeństwo jej bliskich pozostających w Rosji, gdzie wspieranie Ukrainy jest surowo karane. Tradycja parady narodów podczas ceremonii otwarcia igrzysk sięga 1908 roku, kiedy to w Londynie sportowcy po raz pierwszy maszerowali za flagami swoich państw. W sytuacjach konfliktów zbrojnych gesty wolontariuszy niosących tabliczki często stają się narzędziem dyplomacji kulturowej i manifestacji pokojowych. Reakcje na gest Kuczerowej są skrajnie podzielone. Podczas gdy światowe media liberalne podkreślają jej odwagę cywilną i humanistyczny wymiar protestu, rosyjskie ośrodki propagandowe mogą potraktować to jako zdradę. Sama zainteresowana podkreśla, że jej celem było przypomnienie światu o trwającym konflikcie i pokazanie, że nie wszyscy obywatele Rosji popierają działania wojenne. Międzynarodowy Komitet Olimpijski zazwyczaj unika angażowania się w manifestacje polityczne, jednak w tym przypadku gest wolontariuszki, choć prywatny, stał się najbardziej komentowanym punktem ceremonii. „To był symboliczny gest, by ponownie rzucić światło na wojnę: pomaganie Ukrainie jest obowiązkiem nas wszystkich.” — Anastasia Kuczerowa 14 lat — tyle czasu Rosjanka mieszka na stałe w MediolaniePodkreślanie odwagi indywidualnej jednostki w starciu z systemem oraz humanistycznego wymiaru rosyjsko-ukraińskiego dialogu ponad podziałami. | Możliwe interpretowanie gestu jako prowokacji politycznej naruszającej neutralność sportu i godzącej w interesy narodowe Rosji.