Rosyjska architektka Anastasja Kuczerowa niosła ukraińską tabliczkę na otwarciu igrzysk

Podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Mediolanie, która odbyła się 6 lutego 2026 roku, doszło do niezwykłego wydarzenia o głębokim znaczeniu geopolitycznym. Tabliczkę z nazwą Ukrainy niosła Anastasja Kuczerowa, obywatelka Federacji Rosyjskiej, która od 14 lat rezyduje we Włoszech. Kuczerowa, zawodowo zajmująca się architekturą, wystąpiła całkowicie incognito, ubrana w charakterystyczną srebrną kurtkę z kapturem oraz ciemne okulary, podobnie jak pozostałe osoby niosące oznaczenia państw. Jej tożsamość pozostała niejawna aż do połowy lutego, kiedy zdecydowała się opisać swoją motywację w mediach społecznościowych oraz w rozmowie z agencją informacyjną Associated Press. Od rozpoczęcia pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę w 2024 roku, relacje między oboma narodami w sferze sportowej są przedmiotem napięć, a rosyjscy sportowcy często startują pod neutralną flagą. Kobieta przyznała, że jej działanie było świadomym aktem oporu przeciwko trwającej wojnie. Podczas przemarszu przez stadion San Siro, ukraińscy sportowcy rozpoznali jej pochodzenie, gdy zwracała się do nich w języku rosyjskim, co spotkało się z ciepłym przyjęciem. Kuczerowa podkreśliła, jak ważne było dla niej pokazanie światu, że nie wszyscy Rosjanie popierają imperialną politykę Kremla. Mimo że pierwotnie planowała pozostać anonimowa, zdecydowała się na ujawnienie prawdy, aby zainspirować innych do małych gestów sprzeciwu. Obecnie architektka wyraża obawy o bezpieczeństwo swoich bliskich przebywających w ojczyźnie, jednak deklaruje, że nie żałuje swojej decyzji o wsparciu ukraińskiej delegacji. „Ważne jest pokazanie, że nie wszyscy ludzie myślą w ten sam sposób i że granice nie muszą dzielić nas w obliczu niesprawiedliwości.” — Anastasja Kuczerowa Gest Rosjanki wywołał falę komentarzy w mediach międzynarodowych, stając się jednym z najbardziej wzruszających momentów mediolańskich igrzysk. Organizatorzy podkreślają, że dobór wolontariuszy do niesienia tabliczek nie był podyktowany ich narodowością, lecz gotowością do wsparcia idei olimpijskiej. Dla wielu obserwatorów fakt, że to właśnie Rosjanka prowadziła represjonowany przez jej własny kraj naród, stanowi potężny komunikat o pokoju i solidarności ponad podziałami politycznymi.