Hamburg skuteczniejszy w odsyłaniu azylantów w ramach rozporządzenia dublińskiego

Niemieckie media, powołując się na dane Urzędu ds. Migracji i Uchodźców w Hamburgu, poinformowały 28 lutego 2026 roku o znaczącej poprawie skuteczności realizacji tzw. dublińskich transferów azylantów z tego miasta. Dane wykazują skokowy wzrost z 36,5% w 2023 roku do 68,7% w roku 2025. W praktyce oznacza to, że w ubiegłym roku Hamburg z powodzeniem odesłał 1153 osoby do innych państw Unii Europejskiej, które zgodnie z rozporządzeniem dublińskim są odpowiedzialne za rozpatrzenie ich wniosków o ochronę. Tym samym miasto stało się jednym z najskuteczniejszych ośrodków w Niemczech pod względem egzekwowania tych kontrowersyjnych przepisów. Jednocześnie władze ujawniły mniej optymistyczny fakt: 81 osób umieszczonych w hamburskim ośrodku dublińskim „opuściło obiekt zakwaterowania z nieznanym miejscem pobytu”. Osoby te najprawdopodobniej zdecydowały się na dalszą nielegalną migrację w obrębie UE, aby uniknąć odesłania do kraju, który – często z powodu pierwszego wjazdu – byłby za nie odpowiedzialny. To zjawisko ilustruje jedną z fundamentalnych słabości całego systemu: długotrwałe procedury oraz brak skutecznych mechanizmów zatrzymywania osób, które nie chcą w nich uczestniczyć. Rozporządzenie dublińskie, którego korzenie sięgają 1990 roku, było wielokrotnie nowelizowane (Dublin II, Dublin III) w odpowiedzi na krytykę. Główny zarzut dotyczył nierównomiernego obciążenia państw granicznych Unii, takich jak Grecja czy Włochy, oraz biurokratycznych, często nieskutecznych procedur. W praktyce przez lata wiele prób transferów kończyło się niepowodzeniem z powodu błędów formalnych, sprzeciwu krajów docelowych lub niemożności udowodnienia trasy migracji, co prowadziło do de facto zawieszenia systemu. Eksperci i urzędnicy, których opinie przytaczają media, wskazują na kilka kluczowych czynników poprawy w Hamburgu. Należą do nich zatrudnienie dodatkowego personelu, lepsza współpraca i szybsza wymiana informacji z innymi krajami UE oraz digitalizacja procesów. Ważnym elementem było również wprowadzenie szczegółowych list kontrolnych, które pomagają w szybszej identyfikacji osób podlegających procedurze dublińskiej. „„Wichtig ist, dass wir schnell und umfassend Identität und Weg klären. Je schneller wir das tun, desto größer ist die Chance auf eine erfolgreiche Überstellung.”” (Ważne jest, abyśmy szybko i kompleksowo wyjaśnili tożsamość i przebytą drogę. Im szybciej to zrobimy, tym większa jest szansa na udany transfer.) — Nils Seidel, rzecznik hamburskiego Urzędu ds. Migracji i Uchodźców Pomimo tych lokalnych sukcesów, ogólnoniemieckie wskaźniki pozostają niższe. Federalny Urząd ds. Migracji i Uchodźców (BAMF) podał, że w 2025 roku skutecznie zrealizowano 47,3% transferów, co i tak stanowi wzrost wobec 36% w roku poprzednim. Dane te pokazują, że Hamburg wyprzedza średnią krajową, być może dzięki szczególnemu skupieniu się na tym aspekcie polityki migracyjnej. Temat dublińskich transferów pozostaje jednym z najbardziej wrażliwych politycznie obszarów w Unii Europejskiej, gdzie ścierają się postulaty efektywnej kontroli migracji z krytyką nierówności i praw człowieka.