Druga kobieta oskarża Íñigo Errejóna o gwałt: nowa skarga i medialny spór Elisy Mouliaá

Sprawa Íñigo Errejóna, współzałożyciela partii Podemos i twarzy formacji Más País, weszła w krytyczną fazę po ujawnieniu szczegółów drugiej skargi dotyczącej napaści seksualnej. Druga ofiara, pragnąca zachować anonimowość, zeznała, iż polityk dopuścił się wobec niej przemocy fizycznej i gwałtu jesienią 2021 roku. W aktach sprawy pojawia się groźba, którą oskarżony miał skierować do kobiety: „Jeśli będziesz się opierać, będzie gorzej”. Prawniczka nowej poszkodowanej, Carmen Costa, kategorycznie zaprzeczyła, jakoby jej klientka kierowała się pobudkami materialnymi, podkreślając brak jakichkolwiek roszczeń ekonomicznych na etapie karnym. Sytuacja ta rzuca nowe światło na dotychczasowe oskarżenia i wskazuje na powtarzalny schemat działania, który polegał na szybkim przechodzeniu od uwodzenia do agresywnej dominacji i kontroli nad ofiarami. Równolegle sędzia Adolfo Carretero, prowadzący postępowanie z powództwa aktorki Elisy Mouliaá, wydał nakaz dostarczenia przez nią pełnej dokumentacji medycznej oraz potwierdzenia zwolnienia lekarskiego, które jest kluczowe dla ustalenia stanu psychicznego kobiety po rzekomej napaści. Mouliaá stała się w ostatnich dniach celem ostrych ataków ze strony niektórych redakcji. Podczas dramatycznej konfrontacji na antenie z dziennikarzem Nacho Abadem, aktorka zarzuciła mediom wtórną wiktymizację. Stwierdziła, iż sposób, w jaki jest traktowana, skutecznie zniechęca inne kobiety do zgłaszania przypadków przemocy. Kontrowersje wzbudziły doniesienia programu „Espejo Público”, według których Mouliaá miała domagać się honorarium w wysokości od 250 do 500 euro za wejście na antenę. Prowadząca Susanna Griso publicznie odmówiła zapłaty, co stało się zarzewiem kolejnego skandalu wizerunkowego wokół sprawy. Íñigo Errejón przez lata budował wizerunek polityka nowej lewicy, silnie akcentując postulaty feministyczne i walkę z patriarchatem, co sprawia, że obecne oskarżenia są postrzegane jako szczyt hipokryzji politycznej. Sam Íñigo Errejón, który od momentu wybuchu afery pozostaje w ukryciu, przerwał milczenie poprzez swoich pełnomocników. W oficjalnym stanowisku zignorował wagę nowej skargi, twierdząc, iż działania kobiet mają charakter „bardziej telewizyjny niż sprawiedliwościowy”. Sugeruje tym samym, że oskarżenia są częścią kampanii wymierzonej w jego osobę, mającej na celu zniszczenie jego reputacji zawodowej. Opinia publiczna jest jednak silnie podzielona; komentatorzy tacy jak Bea de Vicente wskazują na trudności z karnym udowodnieniem winy po tak długim czasie, podczas gdy inni, jak Elizabeth Duval, życzą nowej denunciantce większego powodzenia w starciu z machiną sądową i medialną, niż doświadczyła tego Mouliaá. Sprawa ta staje się testem dla hiszpańskiego systemu sprawiedliwości w kontekście ochrony ofiar przestępstw seksualnych popełnianych przez osoby piastujące wysokie funkcje publiczne. „Después de lo que me habéis hecho, ninguna víctima puede salir adelante.” (Po tym, co mi zrobiliście, żadna ofiara nie może pójść naprzód.) — Elisa Mouliaá W debacie publicznej pojawiają się również głosy byłych partnerek polityka, takich jak Rita Maestre, co jeszcze bardziej komplikuje obraz prywatnego życia Errejóna. Podczas gdy media prześcigają się w ujawnianiu szczegółów z jego przeszłości, prawnicy przygotowują się do batalii o wiarygodność świadków. Alfred Arrién, reprezentujący obie poszkodowane, zapowiedział dostarczenie dowodów w postaci zapisów rozmów oraz opinii biegłych, które mają potwierdzić, że oskarżony stosował psychologiczną presję wobec kobiet. Całość procesu odbywa się w atmosferze gęstej od politycznych napięć, gdzie każda nowa informacja o „wzorcu zachowań” Errejóna jest analizowana przez pryzmat jego dawnej pozycji w parlamencie i rządowej koalicji.