Według Federalnego Urzędu Statystycznego w 2025 roku około 1,9 miliona osób z wysokimi kwalifikacjami w Niemczech było zagrożonych ubóstwem, co oznacza wzrost o 350 tysięcy w porównaniu z rokiem 2022. Stopa bezrobocia w tej grupie wzrosła z 2,2% do 3,3%. Dane opublikowano na wniosek partii BSW Sahry Wagenknecht, która ostro skrytykowała rządową politykę gospodarczą.
Znaczący wzrost zagrożenia ubóstwem
Liczba osób z wyższym wykształceniem zagrożonych ubóstwem zwiększyła się o 22% w ciągu trzech lat, osiągając poziom 1,9 mln.
Rosnące bezrobocie wśród absolwentów
Bezrobocie wśród niemieckich akademików wzrosło o 50%, z 2,2% do 3,3%, co pokazuje zmiany na rynku pracy.
Reakcja polityczna i krytyka
Politycy z partii BSW, na której wniosek opublikowano dane, oskarżają rząd o złą politykę gospodarczą prowadzącą do tego zjawiska.
Wzrost liczby wykształconych
Podczas gdy rośnie liczba zagrożonych ubóstwem, ogólna liczba osób z wysokim wykształceniem wzrosła o 1,6 mln do 21,04 mln.
W niemieckim społeczeństwie narasta zjawisko ubóstwa wśród osób posiadających wyższe wykształcenie. Dane Federalnego Urzędu Statystycznego ujawnione na wniosek partii BSW pokazują, że w 2025 roku około 1,9 miliona osób z wysokimi kwalifikacjami żyło na granicy ubóstwa. To wzrost o 350 tysięcy, czyli o 22%, w porównaniu z rokiem 2022. Od lat 60. XX wieku niemiecki system edukacji i model społecznej gospodarki rynkowej były postrzegane jako gwarant stabilnego awansu społecznego. Wykształcenie wyższe, szczególnie w zawodach inżynierskich i technicznych, stanowiło tradycyjnie pewną ścieżkę do klasy średniej i dobrobytu. Jednocześnie stopa bezrobocia wśród osób z wyższym wykształceniem wzrosła znacząco, z 2,2% do 3,3%, co oznacza wzrost o połowę. Statystyki te stają się szczególnie wymowne na tle ogólnego wzrostu liczby osób wykształconych w Niemczech. W 2025 roku było ich 21,04 miliona, czyli o 1,6 miliona więcej niż trzy lata wcześniej. Sugeruje to, że rynek pracy nie tworzy wystarczającej liczby dobrze płatnych miejsc pracy dla rosnącej liczby absolwentów uczelni. 1,9 mln — wykształconych osób żyje na granicy ubóstwa Liderka partii BSW, Sahra Wagenknecht, wykorzystała te dane do ostrej krytyki polityki gospodarczej koalicji rządzącej pod przywództwem kanclerza Friedricha Merza. „Abstieg und Armut betreffen inzwischen alle Bildungsschichten. Friedrich Merz könnte zum Armutskanzler werden.” (Degradacja i ubóstwo dotykają obecnie wszystkich warstw edukacyjnych. Friedrich Merz może stać się kanclerzem ubóstwa.) — Sahra Wagenknecht Jej zdaniem przedstawione liczby są dowodem na porażkę polityki rządu i dowodzą, że problem ubóstwa przestał być domeną wyłącznie osób o niskich kwalifikacjach, rozprzestrzeniając się na wszystkie warstwy społeczne. Dane te podważają tradycyjne przekonanie, że inwestycja w edukację jest najskuteczniejszą strategią zabezpieczenia się przed ubóstwem i wykluczeniem społecznym w Niemczech. Zmiany sytuacji osób wykształconych w Niemczech (2022 vs 2025): Liczba zagrożonych ubóstwem: 1,55 mln → 1,9 mln; Stopa bezrobocia w grupie: 2,2% → 3,3%; Ogólna liczba osób z wyższym wykształceniem: 19,41 mln → 21,04 mln Analizując dane szczegółowo, widać wyraźny paradoks: podczas gdy niemieckie społeczeństwo staje się coraz lepiej wykształcone, nie przekłada się to automatycznie na poprawę sytuacji materialnej znaczącej części absolwentów. Zagrożenie ubóstwem definiowane jest jako dochód poniżej 60% mediany dochodu w kraju. Fakt, że tak duża grupa dobrze wykształconych osób znajduje się w tej strefie, wskazuje na głębsze problemy strukturalne na rynku pracy, w tym być może niedopasowanie kwalifikacji do potrzeb gospodarki, erozję stabilnych form zatrudnienia lub niewystarczający wzrost płac w niektórych sektorach. Dane te mogą mieć znaczące konsekwencje polityczne i społeczne, wpływając na debatę o przyszłości niemieckiego modelu gospodarczego.
Mentioned People
- Sahra Wagenknecht — Polityk, liderka partii BSW, która zawnioskowała o publikację danych statystycznych
- Friedrich Merz — Kanclerz Niemiec, przewodniczący CDU, krytykowany przez Wagenknecht w kontekście polityki gospodarczej