Przełom w rozmowach z Iranem: Teheran gotowy rezygnować z gromadzenia uranu

Napięta sytuacja na linii Waszyngton–Teheran weszła w nową, dynamiczną fazę po sensacyjnych doniesieniach z Maskatu. Szef dyplomacji Omanu, występujący w roli głównego mediatora między zwaśnionymi mocarstwami, poinformował o uzyskaniu od strony irańskiej deklaracji, która może odmienić losy bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie. Według oficjalnych komunikatów Iran wyraził gotowość do rezygnacji z posiadania jakichkolwiek zapasów uranu wzbogaconego do poziomu umożliwiającego produkcję broni jądrowej. Mediatorzy określają ten moment jako „rozwiązanie najtrudniejszego problemu” i sugerują, że kompleksowy pokój jest obecnie na wyciągnięcie ręki. Deklaracja ta, jeśli zostanie potwierdzona przez międzynarodowe instytucje nadzorcze, oznaczałaby demontaż najbardziej kontrowersyjnych elementów irańskiej infrastruktury atomowej. Początki sporu o irański program atomowy sięgają 2002 roku, kiedy ujawniono istnienie tajnych zakładów wzbogacania uranu w Natanz. Doprowadziło to do nałożenia szeregu międzynarodowych sankcji oraz wieloletnich negocjacji, których kulminacją było porozumienie JCPOA z 2015 roku, później jednostronnie wypowiedziane przez administrację Donalda Trumpa w 2018 roku. Entuzjazm strony omańskiej nie znajduje jednak pełnego odzwierciedlenia w postawie Białego Domu. Prezydent Donald Trump publicznie wyraził swoje niezadowolenie z dotychczasowego przebiegu rozmów, określając je jako niewystarczające. Waszyngton domaga się bowiem nie tylko deklaracji o niegromadzeniu materiałów, ale pełnej i nieodwołalnej transformacji programu jądrowego pod ścisłym nadzorem. Równolegle do kanałów dyplomatycznych USA wysyłają sygnały świadczące o przygotowaniach do wariantu siłowego. Administracja miała już wytypować listę dwunastu kluczowych celów militarnych na terytorium Iranu, które mogłyby zostać zaatakowane w razie załamania się dialogu. Dodatkowym sygnałem ostrzegawczym stała się decyzja o częściowej ewakuacji personelu ambasady USA w Izraelu, co powszechnie interpretuje się jako zabezpieczenie przed odwetem w przypadku wybuchu otwartego konfliktu. 0 — zapasów wzbogaconego uranu ma docelowo posiadać Iran według propozycji Omanu Mimo trwającej licytacji politycznej presja czasu staje się coraz bardziej odczuwalna dla obu stron. Dla Teheranu porozumienie oznacza szansę na zniesienie druzgocących sankcji gospodarczych, które doprowadziły do głębokiej recesji i niepokojów społecznych. Z kolei dla administracji Trumpa sukces negocjacyjny byłby potężnym atutem wizerunkowym, potwierdzającym skuteczność strategii maksymalnej presji. Jednak brak wzajemnego zaufania pozostaje fundamentalną barierą. Iran oskarża USA o stosowanie „dyplomacji zakładników”, podczas gdy amerykańscy jastrzębie ostrzegają, że ustępstwa Teheranu mogą być jedynie zasłoną dymną mającą na celu kupienie czasu. W tym skomplikowanym układzie Oman i Szwajcaria pełnią rolę kluczowych łączników, usiłując przekuć werbalne obietnice w wiążące i weryfikowalne dokumenty prawne, które zapobiegną wyścigowi zbrojeń w tym zapalnym regionie świata.

Perspektywy mediów: Media o profilu liberalnym akcentują historyczną szansę na dyplomatyczne rozwiązanie sporu i przestrzegają przed retoryką wojenną Trumpa. Media konserwatywne podkreślają, że tylko realna groźba użycia siły zmusiła Iran do ustępstw, i ostrzegają przed naiwnością wobec Teheranu.