Podczas 62. Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa amerykański sekretarz stanu Marco Rubio zaprezentował nowe, bardziej ugodowe oblicze polityki zagranicznej Waszyngtonu. Choć ton wypowiedzi złagodniał w porównaniu z zeszłorocznymi atakami wiceprezydenta J.D. Vance'a, przesłanie pozostało jednoznaczne: Ameryka oczekuje od Europy większej odpowiedzialności za własne bezpieczeństwo. Waszyngton deklaruje chęć partnerstwa, odrzucając jednocześnie model jednostronnej zależności kontynentu od amerykańskich gwarancji militarnych.

Złagodzenie retoryki Waszyngtonu

Sekretarz stanu Marco Rubio zastąpił konfrontacyjny styl J.D. Vance'a bardziej ugodowym przekazem, podkreślając historyczne więzi łączące USA z Europą.

Ultimatum w białych rękawiczkach

Waszyngton oczekuje od sojuszników zmiany kursu w polityce handlowej oraz zwiększenia odpowiedzialności za obronność, grożąc ograniczeniem zaangażowania.

Dążenie do suwerenności Europy

Liderzy Niemiec i Francji coraz głośniej mówią o konieczności cięcia zależności od Waszyngtonu, niezależnie od tego, kto zasiądzie w Białym Domu.

Zakończenie 62. Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa przyniosło wyraźną zmianę w retoryce przedstawicieli administracji Donalda Trumpa. Amerykański sekretarz stanu Marco Rubio, w przeciwieństwie do zeszłorocznych wystąpień wiceprezydenta, postawił na dyplomatyczną ogładę, nazywając Stany Zjednoczone „dzieckiem Europy”. Deklaracja ta spotkała się z owacją na stojąco, jednak analitycy podkreślają, że merytoryczna treść przesłania nie uległa fundamentalnej zmianie. Waszyngton domaga się od europejskich stolic zwiększenia wydatków na zbrojenia oraz rewizji polityki handlowej i migracyjnej, co Rubio określił warunkiem budowy „nowego zachodniego stulecia”. Głosy europejskich liderów podczas szczytu były podzielone. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz oraz prezydent Francji Emmanuel Macron jednogłośnie przyznali, że Europa musi ograniczyć swoją zależność strategiczną od USA. Niemniej jednak, niemiecka prasa, w tym „Spiegel”, studzi entuzjazm, wskazując, iż powrót do dawnych relacji transatlantyckich jest niemożliwy nawet w przypadku przyszłego zwycięstwa Demokratów w Białym Domu. W kuluarach konferencji odczuwalne było napięcie wywołane m.in. wcześniejszymi kontrowersjami wokół propozycji zakupu Grenlandii oraz agresywną polityką celną administracji Trumpa. Europejscy politycy postrzegają obecną postawę USA jako izolacjonizm ubrany w bardziej atrakcyjną formę komunikacji. Relacje transatlantyckie od zakończenia II wojny światowej opierały się na doktrynie Trumana i planie Marshalla, które ustanowiły USA jako gwaranta bezpieczeństwa Europy Zachodniej przed ekspansją radziecką. Warto zauważyć, że najostrzejsza krytyka urzędującego prezydenta USA płynęła ze strony samej delegacji amerykańskiej. Zarówno Demokraci, jak i część lojalnych dotąd Republikanów, otwarcie potępili nieprzewidywalność polityki Białego Domu. Polscy obserwatorzy zwrócili uwagę na dążenie Warszawy do zabezpieczenia wschodniej flanki NATO w obliczu ewentualnego przesunięcia uwagi Waszyngtonu na współpracę z wybranymi krajami regionu. Konferencja zakończyła się bez przełomowych ustaleień, pozostawiając Europę z koniecznością intensyfikacji prac nad niezależną strukturą obronną. „Chcemy partnerstwa, nie zależności. Europa musi stać się dorosłym graczem w sojuszu, który razem z nami zbuduje nowe stulecie zachodniej siły.” — Marco RubioLiczba uczestników konferencji w Monachium: Szefowie państw i rządów: 60, Ministrowie sprawl zagranicznych i obrony: 10062. — edycja konferencji zgromadziła rekordową liczbę światowych przywódcówPodkreśla potrzebę europejskiej emancypacji i krytykuje Trumpa za niszczenie zaufania wewnątrz NATO. | Wskazuje na konieczność urealnienia wydatków obronnych Europy i uznaje ton Rubio za szansę na nowy start.

Mentioned People

  • Marco Rubio — Amerykański sekretarz stanu, autor kluczowego przemówienia w Monachium.
  • Friedrich Merz — Kanclerz Niemiec, krytykujący kulturkampf amerykańskiej administracji.
  • Emmanuel Macron — Prezydent Francji, zwolennik uniezależnienia obronnego Europy.

Sources: 74 articles from 47 sources