Antonio Tejero nie żyje. Lider puczyszów z 1981 roku zmarł w wieku 93 lat

Antonio Tejero przeszedł do historii jako człowiek, który z pistoletem w ręku wtargnął do Kongresu Deputowanych, rzucając wyzwanie rodzącej się hiszpańskiej demokracji. Jego śmierć zamyka symboliczny rozdział w historii kraju, zbiegając się z publikacją dokumentów, które przez dekady pozostawały tajne. Z odtajnionych akt wynika, że hiszpańskie służby przygotowywały się do siłowego odbicia parlamentu, wydając rozkazy użycia broni palnej w przypadku braku kapitulacji puczystów. Dokumenty potwierdzają determinację władz do stłumienia buntu, choć nie wskazują na konkretne prognozy liczby ofiar śmiertelnych. Dokumenty operacyjne wskazują, że służby porządkowe były gotowe na ostateczne starcie z puczystami, co podkreśla skalę zagrożenia, przed jakim stanęło państwo w 1981 roku. Materiały archiwalne ostatecznie rozwiewają również liczne teorie spiskowe dotyczące rzekomego poparcia korony dla rebelii. Zapisy rozmów potwierdzają, że Jan Karol I zachował niezłomną postawę wobec spiskowców. Król w rozmowach z generałami jednoznacznie wykluczył abdykację lub opuszczenie kraju, co stało się fundamentem porażki puczu. Jednocześnie akta ujawniają chaos w szeregach rebeliantów; rodzina Tejero miała świadomość porażki niemal od samego początku, a inni spiskowcy, jak generał Armada, byli krytykowani przez kolegów za naiwne propozycje utworzenia rządu koalicyjnego z komunistami. Zamach stanu z 23 lutego 1981 roku, znany jako 23-F, był momentem krytycznym dla Hiszpanii po śmierci Francisco Franco w 1975 roku. Próba przejęcia władzy przez wojskowych miała zahamować reformy demokratyczne i przywrócić autorytarny porządek. Reakcje polityczne na publikację dokumentów są podzielone. Podczas gdy środowiska rządowe mówią o triumfie przejrzystości, ugrupowanie Podemos ostro skrytykowało moment odtajnienia, nazywając go „zasłoną dymną” mającą przykryć bieżące problemy gabinetu Pedro Sáncheza. Zmarły Tejero, który przeżył sześcioro dzieci i szesnaścioro wnucząt, do końca pozostał wierny swoim przekonaniom, stając się personifikacją oporu wobec nowoczesnej Hiszpanii. „Ni abdicaré la Corona, ni abandonaré España” (Ani nie abdykuję z Korony, ani nie opuszczę Hiszpanii) — Juan Carlos I