Polska opuszcza konwencję ottawską. Wzrost napięć na Bałtyku i spór zbrojeniowy z USA

W obliczu bezprecedensowego rosnącego napięcia geopolitycznego polski rząd podjął kontrowersyjne, lecz oceniane przez wojskowych jako niezbędne kroki w celu szczelnego zabezpieczenia wschodniej flanki. W piątek, 20 lutego, państwo polskie oficjalnie przestało być stroną konwencji ottawskiej. Decyzja ta, poparta czerwcową ustawą uchwaloną przez posłów, całkowicie otwiera drogę do stworzenia barier o wyjątkowej trudności na granicy z Rosją i Białorusią. Wiceminister obrony narodowej Paweł Zalewski zadeklarował bez ogródek, że urządzenia minowe będą stanowić jeden z fundamentalnych elementów powstającej gigantycznej struktury ochronnej. Prace te aktywnie wspiera inicjatywa prywatnego kapitału, dążącego do reaktywacji produkcji zbrojeniowej pod historyczną marką Pronit w Pionkach, gdzie wytwarzanie min i granatów ma ruszyć w połowie roku. Równocześnie stratedzy planują częściową renaturyzację odcinków przygranicznych, aby wykorzystać gęste lasy, strumienie oraz bagniska jako doskonałą naturalną blokadę operacyjną.

Polska jako członek struktur sojuszniczych w XXI wieku koncentrowała się na misjach ekspedycyjnych ratyfikując rozbrojeniowe dokumenty. Ratyfikacja w 2012 roku nakazała całkowite usunięcie rezerw min z magazynów, jednak doświadczenia z pełnoskalowej brutalnej wojny rosyjsko-ukraińskiej wymusiły reorientację europejskich doktryn obronnych i nagły powrót do klasycznej fortyfikacji lądowej.

800 km — długość polskiej i wschodniej linii obrony inżynieryjnej

Gwałtowny krok Warszawy błyskawicznie spotkał się z chłodną reakcją Kremla. Rzeczniczka tamtejszego resortu dyplomacji gwałtownie skrytykowała europejskie intencje, bezpodstawnie argumentując to zaognianiem pokoju na kontynencie. Zamiary Moskwy objawiają się również na morzu pod osłoną brutalnej aury zimy. Niezwykle gruba pokrywa lodowa uwięziła ruch transportowy na północnym Bałtyku, przez co potężny rosyjski lodołamacz atomowy „Sibir” rozpoczął stałą aktywność patrolową i eskortową. Okręty notowane są niepokojąco blisko terytoriów morskich Estonii w rejonie Zatoki Fińskiej, zmuszając tamtejsze instytucje do natężonego nasłuchu wywiadowczego. Tymczasem nowa polityka integracyjna dzieli wieloletnich zachodnich partnerów. Unijni urzędnicy preferują model budowy własnej sprawności opartej o wspólny przemysł w krajach bloku. Odpowiedzią są ostrzegawcze dyplomatyczne pisma ze Stanów Zjednoczonych, potępiające celowe wypychanie ich najdroższych firm z korzystnego rynku europejskiego zagrażając zwielokrotnieniem narzutów celnych.

Kalendarium decyzji minowej: 30 czerwca 2025 — Legislacja krajowa; 20 lutego 2026 — Zerwanie z zakazem; czerwiec 2026 — Przemysł rusza

Europejczycy zdają się jednak stanowczo podążać we własnym kierunku asertywności wojskowej. Pięć krajów o ogromnym potencjale – Polska, Niemcy, Francja, Wielka Brytania i Włochy, zawiązało nieustępliwą w planach koalicję o kodzie docelowym „E5”. Zainaugurowano skrajnie potężny alians dotyczący samodzielnej masowej produkcji i kontroli małych precyzyjnych rakiet tudzież zabójczych bezzałogowców. Projekt bazuje w pełni na ciężkich empirycznych lekcjach armii lądującej na terytorium odciętym od dostaw na głębokim wschodzie kontynentu.

„Europa obudziła się. Jesteśmy zdeterminowani, żeby podnosić nasze zdolności bojowe i rozwijać swój przemysł zbrojeniowy.” — Władysław Kosiniak-Kamysz

Z kolei na Azorach lądują kolejne amerykańskie siły lotnicze w najdroższej eskorcie, udowadniając zdolność błyskawicznego przerzutu dywizji w rejon uśpionego ryzyka wojskowego we wszystkich domenach przestrzeni nad starym kontynentem.

Perspektywy mediów: Tytuły zachodnioeuropejskie starają się zachwalać tworzenie nowych funduszy, sojuszy w obrębie Unii oraz ekologiczne formy utrudniania przeprawy pancernej potokami rzek. Ośrodki uchodzące za bardziej konserwatywne aprobują całkowity reset pacyfistycznego podejścia, dumnie podkreślają użyteczność min granicznych i samodzielności produkcyjnej.