Przetasowania w Grupie Azoty oraz zapowiedź nowego kandydata PiS na premiera

Marzec 2026 roku staje się momentem kluczowych rozstrzygnięć dla jednej z najważniejszych spółek Skarbu Państwa. Grupa Azoty oficjalnie powołała nowy zarząd, na którego czele stanął Marcin Celejewski. Jest on menedżerem kojarzonym z otoczeniem Wojciecha Balczuna, co sygnalizuje technokratyczne podejście do zarządzania kryzysowego. Skład nowego kierownictwa, obejmujący wiceprezesów wywodzących się z kluczowych zakładów w Puławach, Policach i Kędzierzynie-Koźlu, sugeruje powrót do modelu silnej integracji operacyjnej między poszczególnymi oddziałami terenowymi. Celejewski ogłosił, że prace nad naprawą finansów spółki ruszają natychmiast. Głównym wyzwaniem pozostaje zapowiadana konsolidacja aktywów oraz walka z rosnącymi kosztami produkcji, które doprowadziły do czasowego wstrzymania nowych zamówień na nawozy. Ruch ten budzi niepokój w sektorze rolniczym, obawiającym się nagłego skoku cen przed sezonem siewnym. Konsolidacja pionu chemicznego ma być priorytetem, który pozwoli Grupie Azoty odzyskać rentowność na trudnym rynku europejskim. Grupa Azoty, uformowana w obecnym kształcie w 2012 roku, jest jednym z filarów polskiego bezpieczeństwa żywnościowego jako główny dostawca nawozów dla krajowego rolnictwa.Równolegle na scenie politycznej trwa odliczanie do soboty, 7 marca, kiedy to Prawo i Sprawiedliwość ma zaprezentować swojego kandydata na premiera. Według kuluarowych doniesień partia postawi na postać z młodszego pokolenia, określaną jako polityk „bez skazy”, co ma stanowić wizerunkową przeciwwagę dla rządu Koalicji Obywatelskiej. Prezydent Karol Nawrocki w serii publicznych wystąpień nie szczędził krytyki Donaldowi Tuskowi, twierdząc, że każda propozycja opozycji będzie lepsza od obecnego szefa rządu. Choć głowa państwa oficjalnie zaprzecza udziałowi w procesie selekcji kandydata, jego retoryka jest zbieżna z linią polityczną PiS. Wewnątrz samej partii sytuacja pozostaje jednak napięta. Donald Tusk i jego gabinet są celem zmasowanych ataków, ale w samej opozycji widać pęknięcia. Europosłowie i działacze tacy jak Ryszard Czarnecki przyznają, że walki frakcyjne między grupami wpływów Morawieckiego i Czarnka są faktem, który może zniechęcać wyborców. Sytuację komplikują doniesienia o możliwych szantażach politycznych wewnątrz ugrupowania, co Jarosław Kaczyński stara się opanować przed nadchodzącą konwencją. „I believe that any Law and Justice candidate for Prime Minister will be better than Donald Tusk.” (Uważam, że każdy kandydat Prawa i Sprawiedliwości na premiera będzie lepszy niż Donald Tusk.) — Karol Nawrocki W obszarze administracji państwowej prezydent Nawrocki kontynuuje budowę własnego zaplecza politycznego. Powołanie Lucjusza Nadbereżnego, prezydenta Stalowej Woli, na Przewodniczącego Rady Samorządu Terytorialnego przy Prezydencie RP, jest ruchem wzmacniającym relacje Pałacu Prezydenckiego z samorządami. Nadbereżny, uchodzący za sprawnego administratora, ma koordynować współpracę na linii rząd–samorząd w duchu prezydenckiej wizji państwa. W tle tych wydarzeń pojawiają się także wątki międzynarodowe, w tym wpływ napięć na Bliskim Wschodzie na polską strategię bezpieczeństwa oraz wizyta premiera Słowacji Roberta Ficy u prezydenta Zełenskiego. Wszystkie te elementy tworzą obraz dynamicznej rekonstrukcji wpływów na szczytach władzy w Polsce, gdzie gospodarka i polityka partyjna splatają się w walce o kontrolę nad strategicznymi zasobami kraju.