Stanowcze „nie” Pentagonu dla polskiej broni jądrowej i propozycje Macrona

Debata o architekturze bezpieczeństwa w Europie wkroczyła w fazę otwartego sporu między Waszyngtonem a jego europejskimi sojusznikami. Kluczowym punktem zapalnym stała się wypowiedź wysokiej rangi urzędnika Pentagonu, który jednoznacznie wykluczył poparcie USA dla budowy narodowych arsenałów jądrowych przez Polskę lub Niemcy. Amerykańscy decydenci stoją na twardym stanowisku, że obecny system, oparty na Nuclear Sharing i gwarancjach Waszyngtonu, jest wystarczający i jedyny dopuszczalny. Ewentualne usamodzielnienie się państw wschodniej flanki w tym zakresie jest postrzegane przez Amerykanów jako czynnik rozbijający jedność Sojuszu Północnoatlantyckiego. Równocześnie prezydent Francji Emmanuel Macron intensyfikuje starania o stworzenie alternatywnego, europejskiego filaru obronnego. Paryż, dysponujący jedynym w Unii Europejskiej własnym arsenałem atomowym, proponuje rozszerzenie koncepcji odstraszania na inne kraje wspólnoty. Inicjatywa ta, określana w niektórych kręgach jako budowanie „Europy-mocarstwa”, spotyka się z dużym dystansem państw skandynawskich. Finlandia, mimo niedawnego przystąpienia do NATO, deklaruje potrzebę zachowania spokoju i nie widzi konieczności pośpiesznej rewizji obecnych schematów bezpieczeństwa, co kontrastuje z polskimi ambicjami zacieśnienia nuklearnej współpracy z Francją. Od 2014 roku, po bezprawnej aneksji Krymu przez Federację Rosyjską, państwa wschodniej flanki NATO systematycznie podnoszą kwestię wzmocnienia gwarancji bezpieczeństwa, w tym obecności amerykańskiej broni jądrowej w regionie. Reakcja Rosji na francuskie plany jest otwarcie wroga, co wpisuje się w stałą narrację Kremla o „imperialistycznych zapędach” Zachodu. Moskwa określiła zapowiedzi Macrona jako destabilizujące i zażądała włączenia Francji do szerokich rokowań o ograniczeniu zbrojeń. Tymczasem wewnątrz UE podnoszą się głosy krytyczne dotyczące zarządzania funduszami na bezpieczeństwo atomowe. Bruksela jest oskarżana o brak strategicznej wizji przy rozdzielaniu środków rzędu setek milionów euro, co osłabia wiarygodność wspólnych projektów obronnych. Polska, mimo chłodnego stanowiska USA, kontynuuje dialog z Francją, starając się zbalansować relacje z głównym sojusznikiem za oceanem i rosnącą potrzebą autonomii w obliczu zagrożenia ze wschodu. „We would be strongly opposed to Poland developing its own nuclear capabilities, as it undermines the cohesion of the NATO nuclear umbrella.” (Bylibyśmy zdecydowanie przeciwni rozwijaniu przez Polskę własnych zdolności atomowych, gdyż podważa to spójność nuklearnego parasola NATO.) — Przedstawiciel Pentagonu

Perspektywy mediów: Podkreśla potrzebę europejskiej autonomii i uniezależnienia się od nieprzewidywalnej polityki USA, promując francuską ofertę jako ratunek. Akcentuje nierozerwalność więzi z USA i ostrzega przed rozbijaniem jedności NATO przez francuskie ambicje mocarstwowe.