Złoty Niedźwiedź na 76. festiwalu Berlinale dla dramatu politycznego "Yellow Letters"

Złotego Niedźwiedzia, główną nagrodę 76. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, zdobył dramat polityczny „Yellow Letters” w reżyserii İlkera Çataka. Zwycięstwo to stanowi historyczny moment dla kinematografii niemieckiej, przerywając wieloletnią lukę w najwyższych wyróżnieniach dla lokalnych twórców. Reżyser, który w 2023 roku zdobył światowy rozgłos i nominację do Oscara za „Pokój nauczycielski”, tym razem zaproponował widzom surową, uniwersalną alegorię wymierzoną przeciw opresji oraz cenzurze. Obraz opowiada o losach dojrzałego małżeństwa – aktorki teatralnej oraz wykładowcy akademickiego, żyjących w stłumionej mrocznym reżimem Turcji. Co interesujące z perspektywy realizacyjnej, ze względów zachowania powszechnie rozumianego bezpieczeństwa twórcy postanowili nie pojawiać się na planach w oryginalnych lokacjach. Zdjęcia zrealizowano w państwie niemieckim, gdzie urokliwy Berlin i chłodny Hamburg z wielkim powodzeniem wizualnym udawały odpowiednio stolicę oraz największe metropolie nad Bosforem. 22 lata — czekano na Złotego Niedźwiedzia dla niemieckiego twórcy Decyzję wysoce wykwalifikowanego gremium, obradującego pod okiem bezsprzecznie legendarnego Wima Wendersa, ogłoszono w atmosferze powszechnego wyczekiwania. Zaznaczono przy tym, że debaty jury obfitowały w ostre spory, wynikające z niezwykle wyrównanego i doskonałego poziomu zaangażowanych produkcji. „Wyłoniliśmy trzy tytuły, z których każdy wydawał nam się równie wspaniały i mógł dostać Złotego Niedźwiedzia. I bardzo długo dyskutowaliśmy.” — Wim Wenders Chociaż ostateczny wybór przejmującego turecko-niemieckiego obrazu spotkał się z gorącym i w pełni uprawnionym aplauzem zgromadzonych, to na uroczystej gali finałowej wprost zaroiło się od innych wielkich nazwisk europejskich i światowych. Posągi, jakimi są Srebrne Niedźwiedzie, powędrowały w ręce potężnych person ekranu filmowego, jak choćby w te Sandry Hüller, wyjątkowo celnie uhonorowanej za hipnotyzującą roszadę w kinowym dziele „Rose”. Nie jest jednak tajemnicą fakt pewnego zamieszania informacyjnego odnośnie laureatów poszczególnych laurów. Część amerykańskich mediów przekazywała mętne relacje spływające od obserwatorów, wskazując na skrajnie różniące się interpretacje werdyktów. Główni laureaci 76. Berlinale Ostatnim niemieckim reżyserem, który osobiście sięgnął po to zaszczytne trofeum właśnie na ekranach w rodzimym państwie, był utytułowany Fatih Akin. Konkretnie w 2004 roku oklaskiwano i uhonorowano jego wstrząsający, dramatyczny obraz zatytułowany „Głową w mur” (Gegen die Wand). Sam Festiwal Berliński to od dobrych kilku dekad teren nie tylko zmagań na najwybitniejszy warsztat operatorski i scenariopisarski, lecz naturalnie miejsce będące polityczną mównicą i moralnym barometrem problemów rzutujących na stabilność geopolityczną całego świata. Mając to wszystko na uwadze, bieżąca edycja wielkiego święta stutysięcznego tłumu pasjonatów kina trwale odciśnie się jednak w pamięci pod znakiem radykalnego wymiaru polemicznego z bieżącymi układami władzy. Całe rzesze aktywistów oblegały otwarcia w poczuciu narastającego znużenia postawą rzekomej ustronności organizatorów, punktując wielość niechlubnych przeoczeń wobec makabry wojny w Strefie Gazy. Ostrze oburzenia w swym pędzie dotknęło personalnie same rządy kapituły nadzorowanej przez Wendersa. Moment zwrotny zapisał się, gdy przy absolutnym zgorszeniu sali przysłuchującej się przemówieniu Abdallaha Alkhatiba, jeden z uczestniczących w podsumowaniem ministrów państwowych nieoczekiwanie podniósł się z czerwonego obicia krzesła i uciekł pośpiesznie z imprezy. Był to niezwykle dotkliwy, dyplomatyczny symbol pogłębiających się rozpadów społecznych wywołanych zewnętrznymi kryzysami wojennymi.

Perspektywy mediów: Z dużym entuzjazmem afirmują wkład kina walczącego o fundamentalne prawa człowieka oraz obnażającego struktury skorumpowanej biurokracji reżimowej. Stanowczo potępiają natarczywe zagarnianie artystycznych estrad przez politycznych agitatorów rzucających hasła oderwane od istoty oceny samego filmu.