Joanna Sarapata nazywa Magdę Gessler "kretynką" po jej słowach o Dodzie

Kolejna burzliwa wymiana zdań wstrząsnęła polskim światem rozrywki, a jej epicentrum znalazły się dwie dobrze znane osobowości: restauratorka Magda Gessler i aktorka Joanna Sarapata. Bezpośrednią iskrą zapalną stały się komentarze Gessler na temat nowego teledysku Dody, które pojawiły się w wywiadzie dla portalu pomponik.pl 27 lutego. Gessler, znana z bezpośredniego stylu, nie pozostawiła suchej nitki na projekcie artystki, określając go jako „czupiradło”. Wyraziła również głębokie niezrozumienie dla wizerunku Dody, sugerując, że ten nie przystoi powadze sztuki. Reakcja Joanny Sarapaty była natychmiastowa i wyjątkowo ostra. Aktorka, która w przeszłości sama była przedmiotem komentarzy Gessler, odpaliła szeroko cytowaną kontrę. W swoich wypowiedziach, relacjonowanych m.in. przez dziennik.pl i Super Express, Sarapata sięgnęła po wyjątkowo dosadne słownictwo. „I don't listen to idiots and cretins.” (Nie słucham idiotów i kretynek.) — Joanna Sarapata Wypowiedź ta, pozbawiona jakiegokolwiek kamuflażu, stała się głównym tematem doniesień medialnych. Sarapata posunęła się dalej, podważając kompetencje Gessler do wypowiadania się na temat sztuki, sugerując, że restauratorka zajmuje się „przypalaniem kotletów”, a nie krytyką artystyczną. Taki przebieg sporu nadał mu charakter osobistego utarczki, wykraczającej pożej samą krytykę dzieła. Polski show-biznes od lat charakteryzuje się serią publicznych konfliktów i ostrych polemik między celebrytami. Mechanizm ten, często podsycany przez media, stanowi element gry o uwagę publiczności i utrzymanie wizerunku osoby niebanalnej, która nie boi się wyrażać kontrowersyjnych opinii. Spory takie, choć bywają efemeryczne, regularnie wypełniają dział rozrywki tabloidów i portali. Relacjonujące wydarzenie media, takie jak Wprost, dziennik.pl i Super Express, przyjęły narrację „dramy” lub „nowej wojny”, eksponując w tytułach najbardziej obraźliwe określenia. Framing ten wskazuje na traktowanie incydentu głównie jako źródła klikalnych treści, a nie merytorycznej dyskusji o sztuce. Brak jest w doniesieniach głosów samych zainteresowanych artystek poza początkowymi cytatami, co utrudnia pełniejsze zrozumienie kontekstu ich wypowiedzi. Konflikt Gessler i Sarapaty uwidacznia szersze zjawisko: łatwość, z jaką krytyka artystyczna – zwłaszcza gdy jest wyrażana w stylu Gessler – może przerodzić się w osobistą potyczkę, odbierającą pierwotnemu tematowi jakąkolwiek powagę. Sytuacja ta rodzi pytania o granice swobody wypowiedzi, kulturę dyskusji w przestrzeni publicznej oraz rolę mediów w eskalacji, a nie wygaszaniu, podobnych sporów.