Włochy pożegnały zimowe igrzyska: widowiskowa ceremonia zamknięcia i nowe standardy w Weronie

Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Mediolanie i Cortinie d'Ampezzo przeszły do historii jako wydarzenie o bezprecedensowej strukturze organizacyjnej. Finałowy akt zmagań miał miejsce w rzymskim amfiteatrze Arena di Verona, gdzie przy blasku pochodni i nowoczesnych instalacji świetlnych oficjalnie wygaszono znicz olimpijski. Światowe media, m.in. z Niemiec, USA i Francji, podkreślają, że Włochy wykazały się niezwykłą kreatywnością, łącząc antyczne dziedzictwo z nowoczesnymi wymogami transmisji telewizyjnej. Choć sportowcy tacy jak Dorothea Wierer pożegnali się z zawodową rywalizacją, atmosfera w Weronie była nastawiona na celebrację sukcesu logistycznego i kulturowego Italii. Igrzyska w Cortinie d'Ampezzo powróciły do tego kurortu po dokładnie 70 latach – miasto gościło sportowców już w 1956 roku, stając się wówczas symbolem powojennej odbudowy i nowoczesności sportów zimowych. Mimo powszechnego entuzjazmu dotyczącego oprawy, wielu komentatorów zwraca uwagę na narastające wyzwania. Model „rozproszonych igrzysk”, gdzie konkurencje odbywały się w odległych od siebie ośrodkach, jest postrzegany jako przyszłość imprez masowych, pozwalająca uniknąć budowy zbędnej infrastruktury. Jednakże krytycy wskazują na problemy z transportem oraz coraz trudniejsze warunki śnieżne. Pojawiły się głosy o „festiwalu lodu zamiast pociągów ICE”, co uderza w kwestie ekologiczne i logistyczne. Kontrowersje wzbudziły także kwestie polityczne, w tym trudne debaty nad powrotem paraolimpijczyków z Rosji do międzynarodowej rywalizacji, co rzuciło cień na ideę czystego sportu. 22 tys. — widzów śledziło ceremonię w Arenie w Weronie Podsumowując dwutygodniowe zmagania, eksperci oceniają, że Włochy zrobiły „bella figura”, czyli zaprezentowały się z najlepszej możliwej strony. Następne igrzyska zimowe odbędą się w Alpach Francuskich w 2030 roku, co już teraz wymusza na organizatorach refleksję nad trwałością sportów zimowych w obliczu globalnego ocieplenia. Wyzwania te stają się kluczowe dla Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, który musi balansować między widowiskowością a coraz surowszymi wymogami ochrony środowiska.