Kultura włoska, zwłaszcza neapolitańska, pogrąża się w żałobie po śmierci Angeli Luce. Artystka, zwana „głoskiem Neapolu”, zmarła w wieku 87 lat w swoim rodzinnym mieście. Jej trwająca ponad sześć dekad kariera łączyła film, teatr i muzykę. Ostatnie pożegnanie w kościele San Ferdinando, zwanym kościołem artystów, odbyło się przy dźwiękach saksofonu, grającego motyw z jej słynnej pieśni „Bammenella”.

Śmierć i pogrzeb artystki

Angela Luce zmarła 20 lutego 2026 roku w Neapolu w wieku 87 lat. Pogrzeb odbył się w historycznym kościele San Ferdinando, przy muzyce z jej kultowej piosenki.

Kariera sceniczna i filmowa

Luce debiutowała jako nastolatka, pracując z gigantami włoskiej kultury, jak Totò, Sordi, Mastroianni i mistrz Eduardo De Filippo. Jej aktorstwo docenił David di Donatello.

Osiągnięcia muzyczne i symbol

Jej interpretacje klasyki neapolitańskiej uczyniły z niej symbol miasta. W 1975 roku zajęła 3. miejsce na Festiwalu w Sanremo, a piosenka „Bammenella” stała się jej znakiem rozpoznawczym.

Późniejsze uhonorowania

Tuż przed śmiercią została uroczyście odznaczona w gmachu włoskiego Senatu za całokształt twórczości. Do końca życia komentowała życie kulturalne Włoch.

20 lutego 2026 roku w Neapolu zmarła w wieku 87 lat Angela Luce, właściwie Angela Savino, jedna z ostatnich wielkich diw neapolitańskiej sceny. Artystka, nazywana „głoskiem Neapolu”, odeszła w swoim rodzinnym mieście, pozostawiając po sobie dorobek, który obejmował kilkadziesiąt filmów, setki nagrań muzycznych i niezliczone spektakle teatralne. Jej kariera, trwająca ponad sześćdziesiąt lat, stanowiła pomost między kulturą ludową a wysoką dramaturgią. Ostatnie pożegnanie artystki odbyło się w historycznym kościele San Ferdinando w Neapolu, znanym jako kościół artystów. Jak donoszą źródła, uroczystość uświetnił saksofonista Marco Zurzolo, grając motyw z jej najsłynniejszej pieśni „Bammenella”. Mszy przewodniczył biskup pomocniczy Neapolu. Ostatni publiczny hołd złożony Luci przypada na rok poprzedzający jej śmierć, kiedy to została uhonorowana przez włoski Senat za całokształt twórczości. „Quando guardo dalla finestra vedo la mia Napoli. La mia casa, con vista sul Vesuvio, è il luogo dove Napoli non si vede solo ma si sente.” (Gdy patrzę przez okno, widzę moje Neapol. Mój dom, z widokiem na Wezuwiusz, jest miejscem, gdzie Napoli można nie tylko widzieć, ale i czuć.) — Angela Luce Tradycja pieśni neapolitańskiej, która zyskała światową sławę dzięki utworom jak „O sole mio”, wywodzi się z XIX wieku. Twórczość Eduardo De Filippo, z którym Luce ściśle współpracowała, zdefiniowała powojenny włoski teatr, łącząc realizm z komedią w sposób typowy dla neapolitańskiej szkoły dramatycznej. Angela Luce zadebiutowała na scenie jako czternastolatka, szybko stając się muzą i współpracowniczką największych postaci włoskiego kina i teatru. W filmie wystąpiła u boku takich legend jak Totò, Alberto Sordi czy Marcello Mastroianni. Szczyt uznania dla jej pracy aktorskiej przyniósł jej David di Donatello za rolę w filmie „L'amore molesto” w reżyserii Mario Martone, przyznany w 1995 roku. W sferze muzycznej, oprócz nieśmiertelnej „Bammenelli”, zapisała się także występem na Festiwalu w Sanremo w 1975 roku, gdzie jej piosenka „Ipocrisia” zajęła trzecie miejsce. Do końca życia pozostała aktywną komentatorką życia kulturalnego i dumną ambasadorką neapolitańskiej tożsamości.

Mentioned People

  • Angela Luce (Angela Savino) — Zmarła włoska aktorka i śpiewaczka, legenda neapolitańskiej sceny.
  • Eduardo De Filippo — Włoski dramaturg i aktor, uważany przez Angeli Luce za mistrza.
  • Marcello Mastroianni — Wybitny włoski aktor filmowy, z którym Luce współpracowała.
  • Alberto Sordi — Włoski aktor komediowy i reżyser, partner filmowy Luce.
  • Totò — Kultowy włoski aktor komediowy, z którym Luce występowała.
  • Mario Martone — Włoski reżyser filmu „L'amore molesto”, za który Luce otrzymała nagrodę.
  • Marco Zurzolo — Saksofonista, który grał podczas pogrzebu Angeli Luce.